Gestalkt, geïntimideerd en constant lastig gevallen…

Na lang wikken en wegen nu toch maar besloten om dit op mijn blog te delen. Eigenlijk mag het niet denk ik. Ook kan het tegenwerken als mensen in de buurt zich er mee gaan bemoeien. Maar, politie en wijkmeesters kunnen er niks mee, en ik weet niet meer wat ik moet doen.

Het begin

Vanaf begin oktober leek er iets geks aan de hand te zijn. Al de hele zomer als ik een auto in bezit had, ging ik zoveel mogelijk naar de moestuin om weg te zijn van mijn buren. Ook in de avond, dan at ik daar gewoon en las ik nog even een boekje, genietend van de rust. Het werd toen al vroeg donker, maar dat hinderde niet. Maar… als ik dan naar buiten ging om te roken, werd er geflitst! De eerste avonden dacht ik dat het aan mij lag, maar al snel bleek dat het toch echt gebeurde.

Iedere avond, zodra het donker was, zaten er mensen in de bosjes in de tuin tegenover de mijne, om dan een foto te maken als ik buiten stond te roken. Het is echt bizar als je daar achter komt, want je zit in “the middle of nowhere” en ’s avonds ben je vaak de enige daar. Gelukkig heeft een vriendin dit ook gezien, want de meeste mensen denken dat je gek bent geworden als je zoiets verteld. Op een gegeven moment slopen ze zelfs langs de heg waar naast ik stond, en toen werd het me te gek. Ik wist niet wie het waren of wat ze wilden, en ik zie heel weinig in het donker.

Het besef dat je gestalkt wordt

Eerst probeerde ik nog om dan een paar uur te wachten voor ik naar buiten stapten, in de hoop dat ze het opgaven. Maar zelfs als het ijskoud was en regende, zaten ze er nog. Dat maakte het nog enger. Want wie is zo gek om uren in de kou te gaan zitten wachten om een foto van me te kunnen maken? Bovendien werden ze steeds brutaler. Dan liepen ze te schreeuwen of stonden ze naast mijn huisje te kletsen. Of een avond zat ik een dvd te kijken op de laptop op de bank, en hoorde ik vlak achter me door het ventilatieluik steeds gekuch. Ik durfde uiteindelijk helemaal niet meer op de tuin te zijn als het donker was, en kwam van ellende geheel weer thuis te zitten.

We hebben nog geprobeerd om ze te pakken te krijgen. Ik moest dan bellen en dan kwam er een ploeg mannen. Of samen met die vriendin die het ook gezien had, kamde we het complex uit. Het nadeel echter van zo’n complex is dat het vrij groot en donker is. Ze kunnen alle kanten op, en zich overal achter verbergen (heggen, bomen, schuurtjes etc.). Ook zijn de wanden van het huisje dun, dus zodra ik belde hoorden zij dat ook. Dan stond ik te wachten op de mannen, en hoorde ik die mensen pratend via een andere kant het complex verlaten.

Thuis ging het verder

Eenmaal weer thuis dacht ik dat het wel over zou zijn. En dat ze het dan op de tuin ook wel zouden opgeven als bleek dat ik er niet meer was. Als ik ’s avonds thuis ben, rook ik meestal af en toe in de deuropening in de achtertuin. De eerste 2 avonden was er niks aan de hand. Zelfs de buren waren heel rustig. Maar, ongeveer de derde avond gebeurde het weer! Ik stond buiten te roken, en er werd geflitst. Ik heb mezelf die eerste week voorgehouden dat het toeval was, iets anders moest zijn. Want dat kon toch niet?

Het gebeurde niet iedere avond, maar wel regelmatig. Uiteindelijk begon het een beetje op te vallen dat als de moeder van de 2 buurmeisjes (als je c.a. 17 en 19 jaar nog meisjes kunt noemen) weg was, dat het dan gebeurde. Ook zag ik iemand eens wegduiken achter de poort van de buren. En op een gegeven moment viel het zelfs op dat nadat ik dan naar binnen ging, de achterdeur naast mij open en dicht ging, en er mensen naar boven stampten op de trap. Toen begon ik te vermoeden dat het de buurmeiden en hun vriendjes waren die dit al die tijd deden.

Nadat ik ongeveer 2 weken thuis was, was het half november. Toen begonnen de buren ineens weer met de overlast; de hele dag met deuren slaan, trap op en af stampen, bonken, boven met schoenen op een harde vloer stampen en hadden regelmatig (minimaal 3 x per week) urenlang de muziek heel hard aan. Zo ging het dag in dag uit, van ’s morgens vroeg tot wel 2 uur ’s nachts.

December 2018

Eind november was er ’s avonds als ik naar bed ging, en ’s morgens als ik wakker werd een vreemd geluid te horen. Het heeft heel lang geduurd voor ik bevatte dat ze dan een snurkopname lieten horen (dat heeft te maken met mijn slaapstoornissen gok ik). Maar het bizarre was, dat het ook precies was als ik ging liggen, en mijn wekker weer ging. Het leek er op of ze me echt constant in de gaten hielden om te zien wat ik aan het doen was. Ik slaap beneden omdat ik problemen heb met de trap, maar dacht toch wel dat de gordijnen redelijk waren…

Soms als moeders thuis was, en ze binnen niet te gek konden doen (moeders laat een heleboel toe, en maakt zelf ook herrie, maar de buurt mag niet weten dat ze dat doet), hingen de jongelui buiten rond. Achter, maar ook naast mijn huis waren ze te horen. Als ik dan voor in de keuken ging roken (ik wilde niet meer achter roken), gingen ze voor hangen en schreeuwen. We hebben geen voortuin, dus dan staan ze zo’n beetje voor je raam. Toch twijfelde ik nog steeds of zij het ook waren geweest op de tuin.

Het gaat steeds verder

Tot 2 avonden voor oud en nieuw. De hele avond was te horen dat ze achter en naast mijn huis rondhingen. En op het moment dat ik mijn raampje achter dicht deed omdat ik ging slapen, gooiden ze vuurwerk op het dak boven het raampje. Toen dacht ik, als jullie hier uren in de kou en het donker kunnen rondhangen om iets bij me te doen, dan zijn jullie het ook op de tuin geweest. In de daarop volgende dagen is er meerdere keren geprobeerd in te breken bij me. Of inbreken, in ieder geval was er met de achterdeur en het klapraampje erboven geknoeid. Er zat duidelijk schade aan het klapraam. Ook werd ik ’s morgens vroeg een keer wakker dat ik door het gordijn kon zien dat er iemand voor het raam stond, dus in mijn achtertuin. Mijn kat ligt altijd in de vensterbank achter, maar sindsdien wil ze dat niet meer als het donker is, en is ze bang om alleen thuis te blijven.

Actie proberen te ondernemen

De pogingen tot inbraak en in mijn tuin komen, het stalken en me in de gaten houden werd me echt teveel. Op 3 januari heb ik de buren een brief gegeven, met daarin de waarschuwing dat als dit niet op zou houden, ik de wijkmeester en politie in zou schakelen. Ook heb ik gevraagd of ze netjes op papier wilden zetten wat de problemen waren en waar ze last van hadden. Dit voor mijn rechtszaak. Zo kan ik via de rechtszaak een aangepast huis eisen, zodat we allebei geen problemen meer hebben van elkaar (al kan dat nog jaren duren en dan is het nog afwachten wat eruit komt).

Maar dat doen ze ook niet. Er volgde een behoorlijke ruzie hiernaast. De moeder wist blijkbaar niks van het stalken (terwijl ze wel in huis treitert) en vroeg de dochters of ze dat deden. Haar dochters plengde een paar traantjes en ontkende natuurlijk (het is dus zo gehorig dat je dat kunt verstaan). Moeders ging om 23:00 buiten in de achtertuin staan schreeuwen “ik vind het maar raar hoor, raar!”. Maar binnen kon ik haar dochters boven horen giechelen, van dat is mooi gelukt!

Naar de politie

Toen is het een paar dagen rustig geweest. Maar, al snel bleek dat als hun moeder van huis was, de dochters vrolijk verder gingen met vervelend doen en herrie maken. Omdat ik toen weer schade aan mijn klapraam had, heb ik de politie gebeld. Die zijn de schade komen bekijken en hebben foto’s genomen. Ze zeiden dat het geen inbraak was, dus het zal wel gedaan zijn met het idee “we laten zien dat we met haar bezig zijn”. Een paar dagen later moest ik naar het bureau om aangifte te doen. Toen bleek dat de politie die geweest was, de schade als oude schade had neergezet, terwijl duidelijk te zien was dat de houtsplinters er nog aan hingen en de beschadigde delen heel schoon waren. Ook heeft een vriendin van mij een paar weken later gezien dat er WEER nieuwe schade bij was gekomen. Heel jammer, dat de politie dat dan zo neerzet, want je kunt er dan dus niets meer mee.

Ook was er niet genoeg bewijs om aangifte te kunnen doen. Ik heb ze niet daadwerkelijk gezien, en krijg ze niet met mijn telefoon op camera. Ze zijn donker van huidskleur, en blijven op een redelijke afstand, wat mijn camera niet ziet. En met mijn krakkemikkige lijf kan ik er niet even achteraan. Dat ik ze gehoord heb en geluidsopnames van het getreiter heb, dat is natuurlijk onvoldoende.

De wijkmeesters

Daarna ben ik naar de wijkmeesters gegaan van de woningbouwvereniging. Dat schoot ook niet op; de wijkmeester is blijkbaar een grote fan van mijn buurvrouw. Toen ik probeerde te vertellen wat er aan de hand was, kwam hij er iedere keer tussen (ook toen ik al met een ander in gesprek was), dat ze dat nooooit zou doen! Dat was zo’n leuke vrouw, dat kan niet. Toevallig heb ik al meer mensen over de vloer gehad die zo dachten, maar er ondertussen heel anders over denken.

In principe kwam het erop neer dat ik alleen maar in een bemiddelingsgesprek kon gaan. En ik ga dus niet meer met die mensen om de tafel om een “gewoon” gesprek te voeren. Dat kan ik niet, echt niet! Bovendien heeft het geen zin, aangezien ze nooit eerlijk zullen zijn. In het begin dat ik er kwam wonen heb ik meermalen gevraagd of ze ergens last van had, maar ze hoorden nooit wat zei ze. Ook gevraagd dat als er wel wat zou zijn, of ze dan gewoon naar me toe wilde komen. Nooit, maar dan ook nooit hebben ze gewoon iets tegen me gezegd. (zie ook het feit dat ze steeds pesten vanwege mijn slaapstoornissen).

Beveiliging ingezet, maar ook dat werkt niet

Uiteindelijk hebben de wijkmeesters besloten een beveilings bedrijf in te zetten voor een maand. Die kan ik bellen als er overlast is. Niet voor het rondhangen en stalken, want daar mogen ze niets mee doen… De wijkmeester zou de buren niet op de hoogte stellen, maar mijn gok is dat dat wel is gedaan. Ze zijn er heel erg op bedacht. Maken nu kort herrie (10 tot 15 minuten), en stoppen dan weer een poosje.

Ook zijn ze gelijk stil als ze horen dat hier iemand is, of als ik aan het bellen ben. Ik kom nu niet veel meer buiten als het donker is, maar ook daar zijn ze veel voorzichtiger. Al heb ik van de week ook wel weer de bevestiging gehad dat zij het al die tijd zijn geweest; ik ging begin van de avond toch nog even roken in de deuropening, en toen werd er vanuit hun tuin geflitst (helaas was ik te traag met mijn camera). En daarna dat ik later in de keuken rookte gebeurde het daar door de gordijnen heen, en later in de avond achter door de gordijnen waren weer de flitsen van een camera te zien. En het lijkt me toch heel erg sterk dat er meerdere groepen zijn die dit bij mij doen. Het is al te gek voor woorden om zoiets te bedenken.

En nu…

Vanmorgen om 6 uur werd ik wakker van een hoop gestamp en gebonk. Omdat ik heel moe was (ik heb o.a. het chronische vermoeidheidssyndroom, en kan overdag al niet slapen terwijl dat wel nodig is), probeerde ik er doorheen te slapen. Ook met het idee dat het weer snel zou stoppen. Zo te horen was de moeder binnen aan het stampen, maar ook regelmatig hoorde je de buitendeur. Toen ik er om 7:00 genoeg van had, wilde ik het beveiligings bedrijf sms-en. Maar… zodra het scherm van mijn telefoon oplichtte, gingen ze snel naar binnen, waren stil en deden ze de lichten uit (dat zag ik toen ik mijn kat buiten liet) alsof ze nog sliepen.

Daaruit blijkt wel dat ze me echt constant in de gaten houden. Ook heb ik het vermoeden dat ze heel vaak in mijn achtertuin zijn als ik slaap. Maar, als ik wakker wordt duurt het een poos voor ik overeind kan komen door de pijn in mijn rug. Dan hebben zij al door dat ik wakker ben, en zijn ze al weg voor ik kan kijken.

Het is dus duidelijk dat ze heel moeilijk te pakken zijn. Zo kan ik er niets tegen doen. Maar ik kan ook geen leven meer leiden op deze manier. Ik durf ’s avonds geen stap te verzetten, en het is een heel akelig idee dat mensen zo gefixeerd zijn op je, en je constant in de nek hijgen. Bovendien wordt ik er heel verdrietig en depressief van. Het leven is zo al moeilijk genoeg met alle problemen en het ziek zijn, waarom moeten mensen zo lelijk doen?

Omdat ik het nu echt niet meer weet, en zo niet lang meer vol hou voor ik echt gek wordt, heb ik besloten om dit toch openbaar te maken. Ook gaan ze steeds verder, wat is de volgende stap? Misschien heeft iemand een oplossing, zijn er mensen die willen helpen met de wacht houden om bewijzen tegen ze te krijgen, of heeft iemand een infrarood camera te leen? Ik hoop het van harte….

Verweerschrift van het UWV

Omdat de uitspraak van de rechter in de rechtszaak tegen het UWV negatief was, ben ik in hoger beroep gegaan. Mijn advocaat wilde dit onder andere doen, omdat in de hele uitspraak van de rechter, maar 1 diagnose voorkomt. De hele uitspraak draait om de Dunne Vezel Neuropathie, terwijl er nog zo’n 15 andere diagnoses zijn! En ik eerst al voor meer dan de helft was afgekeurd op de fibromyalgie en de vaatziekten.

Verweerschrift van het UWV

Mijn advocaat heeft bij de rechtbank een hoger beroep ingediend, en daar is weer een verweerschrift van het UWV op gekomen. Eigenlijk gaan ze precies zo te werk als de vorige keer; ze negeren alle andere diagnoses (alleen zijn ze nu gefocust op een andere diagnose dan de DVN). Ook gaan ze nog steeds uit van een verzekeringsarts die al met pensioen had moeten zijn (zie ook het stuk over de uitspraak) en de verzekeringsarts die mij 100% heeft goedgekeurd nadat ik in bezwaar ben gegaan tegen het UWV.

Reactie van het UWV

Dit keer in het verweer van het UWV, gaan ze alleen uit van de slaapstoornissen, zie hieronder;

Uit het verweer van het UWV

Ik vraag me af hoe het kan dat er zo gelogen mag worden in een officiële rechtszaak? Het UWV geeft aan “dat er geen andere afwijkingen zijn vastgesteld in het slaaponderzoek, dan een toename van de diepe slaap”. Maar in hetzelfde slaaponderzoek als waar het UWV naar verwijst, staat dat ik heel veel lawaai maakte in mijn slaap, en constant snurk. En… Dat ik de hele nacht ernstige hartritmestoornissen heb gehad!

UWV negeert alle onderzoeksresultaten, diagnoses en klachten

Voor het gemak zien ze niet dat er het hele onderzoek van alles is gemeten, zoals het lawaai wat ik maak en de hartritmestoornissen? Het was juist de longarts die dit onderzoek uitvoerde, die direct aan de bel trok en mij doorverwees naar een cardioloog. Bovendien kan ik gemiddeld 2 uur liggen op een nacht. Daarna moet ik vanwege de pijn half zittend/half liggend verder zien te slapen. Ook daar zijn ze van op de hoogte. Hoezo heeft het UWV zorgvuldig onderzoek gedaan?

En daar komt nog bij; Naast de hierboven genoemde (verschillende) slaapstoornissen, zijn er dus nog 15 andere diagnoses;

DVN, gecombineerde strengziekte, hartritmestoornissen,PDS, PMS, CVS, ziekte van Reynaud, ziekte van Buerger, ziekte van Addison-Biermer, scoliose, versleten nek, chronische eczeem, Fibromyalgie, chronische gastritis en SOLK (die naar mijn mening onterecht is). Oja, en vermoedelijk nog artrose en zijn er nog een heleboel losstaande klachten zoals altijd ontstekingen in de mond en slijmvliezen.

Naar mijn mening valt dit ook onder medische missers, aangezien het UWV verzekeringsartsen inzet die dit soort stukken moeten beoordelen.

Ervaringen met de gemeente

De laatste tijd heb ik een aantal ervaringen opgedaan bij de gemeente. Voorheen had ik eigenlijk nooit iets met de gemeente te maken, maar tegenwoordig ben ik er ongewild behoorlijk afhankelijk van.

Aanvraag voor een scootmobiel bij de afdeling WMO van de gemeente

Ongeveer 20 augustus raakte ik mijn auto kwijt, omdat deze afgekeurd werd en niet meer te repareren was. Jammer genoeg was dat mijn enige vervoer. Fietsen kan ik lichamelijk niet, en ik kan beperkt lopen. Door de problemen met lopen valt het openbaar vervoer ook weg als optie. Je moet altijd een stuk lopen voor een bushalte, en daarna weer om op bestemming te komen.

Ook willen al die op en afstapjes niet, waardoor het kan gebeuren dat ik niet uit de bus kan stappen. Bovendien… toen ik het probeerde bleek het belachelijk duur te zijn! Bijna €5,- voor een rit heen en terug naar de stad, waarbij de bus de halve stad liet zien, terwijl ik zelf binnen 5 minuten in de stad kan zijn met de auto. En dat geld heb ik natuurlijk ook niet.

Dus, de enige optie was om een scootmobiel aan te vragen bij de afdeling WMO van de gemeente. Omdat ik duidelijk maakte dat ik niet eens zelf een boodschap kon doen, en er maar weinig mensen waren die mij konden helpen, werd de aanvraag snel in orde gemaakt. Maar… toen hoorde ik niets meer.

Ik heb op advies van het WMO zelf, in het begin om de 2 weken gebeld. Toen ik aangaf dat er op de website staat de de gemeente wettelijk 6 weken over het onderzoek mag doen, moest ik maar een officiële klacht indienen. De volgende keer dat ik keek, was die informatie van de website verdwenen. (Het staat nog wel op de website van de overheid) Uiteindelijk heb ik dankzij mijn zusje een andere auto kunnen kopen (die eigenlijk per maand weer teveel kosten oplevert). Ze heeft mij een lening verstrekt in de wetenschap dat ik dat waarschijnlijk nooit terug zal kunnen betalen. Nog steeds wacht ik het WMO af, we zijn nu ongeveer 13 weken verder.

De gemeente wil een belastbaarheidsonderzoek bij het UWV

Afgelopen week kreeg ik een oproep voor het Sociaal Domein, de uitkeringsafdeling van de gemeente. In het kort moest ik de hele situatie uitleggen. Het ziek worden, de rechtszaak tegen het UWV en de rechtszaak tegen de vorige huisarts. Ondanks dat er nog steeds een rechtszaak tegen het UWV loopt, was het toch het doel om me weer aan het werk te krijgen. Tja, hartritmestoornissen zeiden de man niks, en ook het bericht van de neuroloog dat ik niet meer kon werken, was niet van belang. Er moet maar een officieel haalbaarheidsonderzoek bij u uitgevoerd worden. Dat gebeurd bij het UWV, daar krijgt u een oproep voor.

Meneer, ik heb een rechtszaak tegen het UWV lopen, ik denk niet dat zij eerlijk zullen oordelen. Natuurlijk wel, het is “gewoon” een instantie. Meneer, de reden van de rechtszaak is dat ik in bezwaar ging, en het UWV mij daarop “gewoon” 100% goedkeurden na ruim 5 jaar voor meer dan de helft te zijn afgekeurd. En dat terwijl er allemaal diagnoses bij zijn gekomen. Nou mevrouw, daar hoeft u niet bang voor te zijn. Ze doen prima hun werk, en als ze niet (eerlijk) willen oordelen, krijgen we de aanvraag weer terug. Meneer, als het ergens anders was geweest, had ik er graag heen gegaan. Maar ik verwacht echt niet dat ze eerlijk zullen oordelen. Ze staan er algemeen bekend om dat ze zo te werk gaan.

Nouja, dat was zo’n beetje het gesprek, en nu moet ik dus de oproep van het UWV afwachten. Deze meneer moest nog even vragen na de uitleg van de situatie, of het allemaal niet aan mij lag dat er 2 rechtszaken liepen en dat ik ziek was. Ik heb me ingehouden, maar het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen “nee meneer, dat komt door mensen zoals u”…

In afwachting van de gemeente…

Eerder heb ik al geschreven over mijn huidige woonsituatie. Door alle problemen heb ik uiteindelijk hulp gevraagd bij de gemeente. Maar, ondanks dat er in de grondwet staat dat je zonder problemen moet kunnen wonen, en er in de wet staat dat de gemeente hierin verantwoordelijk is voor diens bewoners, heeft de gemeente helemaal niets gedaan.

Ook hoeft de gemeente zich blijkbaar niet aan de wet te houden m.b.t. het uitvoeren van een onderzoek binnen bepaalde termijn. Terwijl iemand zonder vervoer niet voor zichzelf kan zorgen. Ik heb een bericht naar de gemeente gestuurd, maar mijn ervaring is dat het weken kan duren voor er antwoord op komt. Dus ik ben benieuwd hoe lang dat nog gaat duren. Want ook al heb ik nu een auto, ik wil alsnog de keuring/het onderzoek. Dat zou voor beiden rechtszaken veel duidelijk kunnen maken. Ook is dit nu weer een oudere tweedehands auto, die misschien volgend jaar ook al weer weg moet, en dan zit ik weer met hetzelfde probleem. Als zo’n aanvraag maanden duurt, heb ik de keuring liever maar vast gehad.

En dan nog het onderzoek bij het UWV. Ik durf te wedden dat het niet eerlijk gaat. Er blijkt overal uit dat een arts een andere arts niet zal afvallen en dat geldt ook voor verzekeringsartsen.

Brief aan minister Dekker

Naar aanleiding van nieuwsberichten dat onze minister Dekker wil bezuinigen door mensen met een minimum inkomen rechtsbijstand te ontzeggen, heb ik hem een brief geschreven. Helaas kon ik minister Dekker de brief niet op andere wijze sturen omdat contactgegevens niet bekend waren. Vandaar dat ik de brief op de blog zet, en hem er hopelijk via social media op kan wijzen.

De brief aan minister Dekker

28-09-2018, Den Helder

Geachte meneer Dekker,

Op het nieuws en in de (online) kranten wordt gemeld dat u erover denkt om mensen met een bijstandsuitkering rechtshulp te ontzeggen. Dit zal echter niet gelden voor strafrecht en asielzaken.

In de Nederlandse grondwet, maar ook in de nationale verdragen en het Europees verdrag zijn de rechten voor de burgers opgenomen. Om het u makkelijker te maken, zal ik de daartoe doende stukken voor u citeren;

http://wetten.overheid.nl/BWBV0001017/1979-03-11#Verdrag_2

Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, New York, 16-12-1966

Artikel 26:

“Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder discriminatie aanspraak op gelijke bescherming door de wet. In dit verband verbiedt de wet discriminatie van welke aard ook en garandeert een ieder gelijke en doelmatige bescherming tegen discriminatie op welke grond ook, zoals ras, huidskleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere status.”

In het bovenstaande verdrag kunt u lezen dat we allemaal gelijk zijn voor de wet, en hierdoor ook gelijke aanspraak kunnen maken op bescherming door de wet. En dat de burger gegarandeerd wordt dat die deze bescherming ook krijgt. Ongeacht welke verschillen, dus ook een lager inkomen. Regelmatig ontstaan er rechtszaken doordat de wet niet is nageleefd. Dus ook dan heeft een burger recht op bescherming.

https://www.denederlandsegrondwet.nl/id/vgrnbac43qvy/hoofdstuk_1_grondrechten

In de Nederlandse grondwet staat in artikel 18:

“1. Ieder kan zich in rechte en in administratief beroep doen bijstaan.

  1. De wet stelt regels omtrent het verlenen van rechtsbijstand aan minder draagkrachtigen.”

In de toelichting van dit artikel staat:

1.       Toelichting

“Artikel 18 regelt de rechtsbijstand. Iedereen kan zich bij de rechter of bij een geschil met de overheid laten bijstaan door iemand anders, zoals een advocaat.

Het tweede lid regelt dat niemand op grond van zijn geringe
financiële draagkracht deze bijstand niet krijgt
. Deze bepaling kan men aanmerken als een bepaling met een karakter van sociaal grondrecht. Na dit artikel volgen nog meer van dergelijke bepalingen.

De wettelijke regeling, bedoeld in het tweede lid, is de Wet op de rechtsbijstand.”

Er staat dus in onze grondwet, dat iedereen, dus ook mensen die het zelf niet kunnen betalen, recht hebben op rechtshulp.

http://www.minbuza.nl/ecer/eu-essentieel/handvest-grondrechten/rechtspleging-art.-47-t-m-50/recht-op-een-doeltreffende-voorziening-in-rechte-en-op-een-onpartijdig-gerecht-artikel-47.html

In artikel 47 van de Europese grondwet staat het volgende:

Eenieder heeft recht op een eerlijke en openbare behandeling van zijn zaak, binnen een redelijke termijn, door een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld. Eenieder heeft de mogelijkheid zich te laten adviseren, verdedigen en vertegenwoordigen.

Rechtsbijstand wordt verleend aan degenen die niet over toereikende financiële middelen beschikken, voor zover die bijstand noodzakelijk is om de daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen.”

Dus ook hierin wordt vermeld dat wij als burger, allen recht hebben op een eerlijke behandeling en financiële rechtsbijstand.

Als u uw besluit door laat gaan, betekend dat in mijn ogen dat u de Nederlandse grondwet, Europese grondwet en het internationale verdrag zal moeten aanpassen. Want volgens die wetten kunt u uw besluit niet doorzetten.

Terwijl u minister bent, en een voorbeeld functie heeft in Nederland, discrimineert u met uw besluit uw eigen volk. Of in ieder geval de mensen die niet genoeg verdienen om zelf rechtshulp in te schakelen.

Graag zou ik u het volgende willen vertellen. Misschien dat u het nog niet wist. Maar de rechtsbijstand in Nederland is jammer genoeg al niet zo best. Dat kan ik u vertellen door de ervaringen om mij heen, maar helaas ook uit eigen ervaring;

Doordat een arts zijn werk niet heeft gedaan, kan ik niet meer werken en zit ik aan een minimum uitkering. Daarbij zijn er door ziekte behoorlijke kosten ontstaan. Omdat ik nu niet rond kan komen en alles kwijt ben, heb ik een rechtszaak aan moeten spannen tegen deze huisarts.

Ook het UWV doet niet netjes zijn werk. Doordat zij de bevindingen van artsen negeren, ben ik nu 100% goedgekeurd, terwijl ik helemaal niet kan werken. Dus ook tegen het UWV heb ik een rechtszaak aan moeten spannen.

Terwijl ik al niet rond kan komen door alle extra kosten, krijg ik onvoldoende vergoed in deze rechtszaken om ze uit te voeren. Dit kan enkel doordat bijvoorbeeld de tegenpartij een expertise heeft betaald, of door leningen van derden (die ik voorlopig niet kan afbetalen, en misschien wel nooit). Want alleen de verplichte eigen bijdrage wordt vergoed voor een advocaat door de bijzondere bijstand. Maar niet de expertises die voor beide rechtszaken nodig zijn, en al snel €500,- kosten per stuk. Ook de reizen naar de rechtszaal, het opvragen van medische dossiers en bijvoorbeeld de verplichtte griffiekosten worden niet vergoed.

Daarbij is uit beide rechtszaken gebleken dat rechters niet helemaal eerlijk zijn, dat een tegenpartij helemaal niet eerlijk hoeft te zijn en dat als je een slechte advocaat hebt, je niet zomaar kunt overstappen en al helemaal geen klacht in kunt dienen.

Het lijkt erop dat op die manier al niet de grondwet wordt nageleefd in Nederland op dit gebied. Ik krijg niet de financiële mogelijkheid om het recht te krijgen waar ik recht op heb, en ook geen eerlijke behandeling in de rechtszaal.

Tevens ben ik door de arts in een dergelijke situatie terecht gekomen, dat naar mijn mening ook andere grondrechten niet gelden. Ik hoop dat u eens wilt kijken op http://www.medischemissersnl.nl. Daar kunt u het hele verhaal lezen, het verloop van de rechtszaken en de situatie waar ik mij nu in bevindt.

In het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, New York, 16-12-1966, staat;

“De Staten die partij zijn bij dit Verdrag erkennen het recht van een ieder op een behoorlijke levensstandaard voor zichzelf en zijn gezin, daarbij inbegrepen toereikende voeding, kleding en huisvesting, en op steeds betere levensomstandigheden. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen passende maatregelen om de verwezenlijking van dit recht te verzekeren, daarbij het essentieel belang erkennende van vrijwillige internationale samenwerking.”

Ook staat er:

“1 De Staten die partij zijn bij dit Verdrag erkennen het recht van een ieder op een zo goed mogelijke lichamelijke en geestelijke gezondheid.”

Doordat de rechtszaken al jaren duren, en door de fouten van de arts en het UWV, kan ik bovenstaande niet helemaal herkennen over de afgelopen jaren.

En ondanks dat dit misschien een extreem voorbeeld is, voor alle slachtoffers van medische fouten geldt in Nederland dat het haast onmogelijk is om gerechtigheid te krijgen. Naast het bovenstaande is ook de vergoeding vaak nog eens ver beneden wat eerlijk is. Maar ook o.a. (want er zijn vast nog wel meer van dit soort zaken die veel voorkomen) moeten mensen die afhankelijk zijn van het UWV regelmatig een advocaat in de arm nemen.

En dan wilt u ook nog eens de kans op recht helemaal ontzeggen? Ik hoop dat u er na deze brief nog eens over na wilt denken, want er is meer aan de hand dan u waarschijnlijk weet. Dat hoop ik in ieder geval naar aanleiding van uw besluit. Want als u hier wel van wist, hoe kunt u dit mensen dan aandoen? En hoe kunt u dan de grondrechten van de mens negeren?

Als laatste zou ik graag nog aan u kwijt willen; u geeft aan dat mensen maar meer zelf moeten oplossen. Als (overheids)instanties, organisaties en bedrijven eens beter hun werk deden, zou het niet zo vaak nodig zijn om een rechtszaak aan te spannen. Misschien is het beter om het probleem bij de wortel aan te pakken, in de plaats van de grondrechten te schenden?

Vriendelijke groet,

Linda de Klerk

Uitspraak in de rechtszaak tegen het UWV

Uitspraak van de rechtszaak tegen  het UWV

Sinds 2016 ben ik bezig met een rechtszaak tegen het UWV. Het zou 1 jaar duren, maar nu na 2 jaar is de uitspraak gedaan.

Zoals verwacht kreeg het UWV gelijk, en heb ik de rechtszaak tegen het UWV verloren. Voor ruim 5 jaar was ik meer dan de helft afgekeurd. Sinds het voorjaar van 2011. Sindsdien zijn er diagnoses/ziektes bijgekomen, zoals hartklachten en zenuwziekten. Maar ondanks dat, werd ik in 2016 100% volledig goedgekeurd. Omdat ik in bezwaar was gegaan tegen de uitslag van een keuring.

Toen ik mijn vader belde met de uitslag (die weet nogal wat op dit gebied), zei hij dat het te verwachten was; een overheidsinstantie krijgt de eerste ronde altijd gelijk. Mijn advocaat in die rechtszaak is van mening dat ik in hoger beroep moet gaan omdat hij het er geheel niet mee eens is.

Deze rechtszaak is begonnen omdat ik echt niet meer kon werken. En aangezien ik anders 40 per week moet werken (wat geen optie is), ben ik in hoger beroep gegaan. Al maak ik me wel zorgen om de kosten. Want ook hier is weer een expertise voor nodig. En een expertise kost al gauw een paar honderd euro. Die heb ik niet. En het wordt niet vergoed door de bijzondere bijstand of een andere instelling. Terwijl je in Nederland wettelijk gezien de kans moet krijgen om een rechtszaak te voeren als dat nodig is.

Ook deze rechter is niet eerlijk

In het kort geding dat ik laatst heb aangespannen in de rechtszaak tegen de huisarts voor een voorschot, bleek in de uitspraak van de rechter dat hij niet (goed) gekeken had naar de bewijzen die waren ingebracht. Nu blijkt dat de rechter in de rechtszaak tegen het UWV precies hetzelfde heeft gedaan.

Het opvallende is, dat tijdens de zitting, deze rechter zich negatief uitliet over het feit dat het UWV niet was komen opdagen op de zitting. En daarbij zei dat hij het een vreemde zaak vond. Dat omdat hij al had gezien dat ik eerst 5 jaar voor meer dan de helft was afgekeurd, en ineens terwijl er diagnoses bijkwamen, ik ineens 100% was goedgekeurd. Na het in bezwaar gaan tegen een beslissing van het UWV. Van die uitspraken zie je jammer genoeg niets terug in de officiële uitspraak van de rechter.

De rechter neemt geen moeite om ingediende stukken te lezen

De rechter geeft o.a. aan in de uitspraak dat ik zeg dat mijn artsen niet willen beoordelen of ik kan werken of niet.

Het klopt, de meesten geven aan dat alleen een verzekeringsarts dit mag doen. Uiteraard heb ik nooit gezegd dat alleen de artsen van het UWV dat “kunnen”. Ik denk zelf dat artsen en specialisten direct van een patiënt die veel beter kunnen beoordelen, omdat die de patiënt vaker zien en omdat zij meer kennis hebben van de klachten en ziekten waar het om gaat.

Echter, de neuroloog die ook de dunne vezel neuropathie heeft vastgesteld, heeft in zijn brief voor de advocaat ook gezet dat hij van mening is dat ik niet meer professioneel kan werken. Daarbij is er ook een bericht van een deskundige waarin hij zegt dat ik niet meer kan werken.

Deze heeft de rechter ook gehad… Evenals berichten van mijn voormalige werkgever aan het UWV, die in 2010 al voorspelde dat ik niet meer zou kunnen werken. En een rapport van een re-integratie begeleidster waarin staat dat ik heel erg mijn best doe, maar steeds ergens mee moet stoppen omdat het lichamelijk niet haalbaar blijkt. Daarbij is er ook een brief van een vriendin en een van mijn moeder die beiden uitleggen wat de beperkingen met werk, maar ook in het gewone leven betekenen. Dat zij dus heel vaak met van alles moeten helpen omdat ik bepaalde dingen zelf niet meer kan.

De rechter gaat akkoord met een slechte expertise

Er is een “onafhankelijke” arts/neuroloog ingesteld voor een expertise voor deze rechtszaak. Helaas was dit een man die eigenlijk al met pensioen had moeten gaan, want hij heeft een heleboel gemist. Dit heeft ervoor gezorgd dat hij natuurlijk niets anders kon vaststellen als de laatste verzekeringsarts.

Ook simpele dingen klopten niet in zijn rapport. Hierover heb ik een brief gestuurd voor de rechter met bewijsstukken als onderbouwing dat zijn rapport niet klopte. Maar, de rechter is nog steeds van mening dat dit een kundige expertise arts was. Wel had deze neuroloog eerlijk vermeld dat hij niets wist over het chronische vermoeidheid syndroom, en gesuggereerd dat hier misschien door een andere specialist naar moest kijken, aangezien het vooral om de urenbeperking ging die compleet was verdwenen. Mijn advocaat stemde daar mee in. Maar, ook dat vond de rechter niet nodig.

En zo staan er nog wel wat dingen in de uitspraak voor de rechtszaak tegen het UWV, die niet kloppen. Bovendien gaat het tot nu toe alleen maar over de dunne vezel neuropathie, terwijl ik NOG 15 andere diagnoses heb. Voorheen was ik afgekeurd op de fibromyalgie.

Mijn ervaringen tot nu toe zeggen dat het hier in Nederland helemaal fout gaat op dit gebied. Er is zo geen gerechtigheid. Bovendien, als rechters en artsen zo hun werk allemaal maar mogen doen, en hier zoveel geld mee verdienen… Do I need to say more?

Wordt vast vervolgd…

Voorbeeld van het verweer van de huisarts

In het verweer van de tegenpartij, kun je al lezen dat het er in de rechtszaak niet bepaald eerlijk aan toe gaat. In ieder geval niet in een rechtszaak die gaat om medische missers. De verzekering van de huisarts mag alles zeggen, en dat doen ze ook. Of het nu waar is of niet. Ze presteren het zelfs om een stuk tekst van een arts te citeren, en daar geheel iets anders van te maken.

De huisarts zou meewerken als ik gelijk bleek te hebben

Toen ik erachter kwam wat er mis was, heb ik diverse gesprekken gehad met de huisarts. In het laatste gesprek zegt hij dat hij mee zal werken als blijkt dat ik gelijk heb. Dat gesprek heb ik toen opgenomen, zonder zijn medeweten. Dat mag als je het voor jezelf gebruikt. Je mag het de opname alleen nooit openbaar maken.

Ondertussen blijkt dat ik gelijk heb. Helaas niet dankzij de expertise arts, maar wel door de andere artsen en deskundigen. Ook heeft de verzekering van de huisarts 2 van de fouten erkend. Toch zit het verweer van de huisarts heel anders in elkaar.

Fout nummer 4 van de huisarts

De huisarts heeft meerdere fouten gemaakt; 1 te laat op een vitamine B12 tekort testen. 2 behandelen met tabletten. 3 de ziekte van Addison-Biermer over het hoofd zien (opnamestoornis voor vitamine B12 tekort) 4 behandelen met 5 injecties. En zo zijn er nog een aantal, maar 4 neem ik als voorbeeld om het verweer van de huisarts te laten zien.

Bij fout 3 ziet de huisarts de opnamestoornis over het hoofd. Na de behandeling met tabletten, is mijn vitamine B12 waarde gedaald van 90 pmol/L naar 77pmol/L. Dit betekend dat de vitamine niet via de “normale weg, door de maag, kan worden opgenomen. Dan moet er levenslang geïnjecteerd worden, tenzij de oorzaak gevonden wordt en met zekerheid wordt weggenomen. (Wat niet is gedaan, want daar heeft hij nooit onderzoek naar gedaan. Fout nummer zoveel) In de plaats daarvan, geeft de huisarts dus 5 injecties en daarna niets meer.

Uiteraard is de huisarts hier ook voor aansprakelijk gesteld, en is dit een fout die wel is vastgesteld door de expertise arts.

Het eerste verweer van de huisarts op deze fout

In het eerste verweer geeft de huisarts zelf naar zijn verzekering aan, dat hij 5 injecties heeft gegeven zoals het gebruik is binnen zijn praktijk. Hij geeft hiermee dus zelf al aan dat de gegeven behandeling standaard is bij hem. Zie ook de screenshot hieronder, van september 2016;

Verweer huisarts

Wat de huisarts ook aangeeft, is dat er na deze injecties een vervolg wordt besproken. Maar als de huisarts tegen een patiënt met injectie fobie zegt dat de injecties niet werken, en voorstelt om te stoppen, zal die er natuurlijk niet tegen in gaan. (En nog steeds is de 5 injecties helemaal fout)

 

Het tweede verweer van de huisarts op deze fout

In het tweede verweer op de fout van de 5 injecties, geeft de huisarts precies hetzelfde antwoord. De 5 injecties zijn het beleid van zijn praktijk, en die heeft hij gegeven. Jammer genoeg kan ik het verweer even niet terug vinden in alle papieren. Ik kan er dus geen screenshot van maken. Maar, van het derde verweer heb ik die weer wel.

Het derde verweer van de huisarts op dezelfde fout

Het derde verweer van de tegenpartij bevatte weer een stuk geschreven door de huisarts zelf. Dit is van februari 2018. De verzekering van de huisarts, en de huisarts zelf zijn heel lelijk in dit verweer. Ze proberen alle fouten af te doen of op mij af te schuiven.

Onder andere dus ook de fout van de 5 injecties. Na 2 keer eerder in een verweer gezegd te hebben dat 5 injecties het beleid van zijn praktijk zijn, zegt hij nu dat ik wel gestopt zal zijn. Zie het screenshot hieronder;

verweer huisarts 5 injecties

Conclusie

De huisarts houdt zich dus niet aan zijn woord (wat te verwachten was natuurlijk). Maar het is toch vreemd dat zoiets zo kan in Nederland? Als slachtoffer van medische missers moet je vechten voor je recht. Maar, de tegenpartij die de fouten heeft gemaakt, mag alles doen wat ze wil.