Gestalkt, geïntimideerd en constant lastig gevallen…

Na lang wikken en wegen nu toch maar besloten om dit op mijn blog te delen. Eigenlijk mag het niet denk ik. Ook kan het tegenwerken als mensen in de buurt zich er mee gaan bemoeien. Maar, politie en wijkmeesters kunnen er niks mee, en ik weet niet meer wat ik moet doen.

Het begin

Vanaf begin oktober leek er iets geks aan de hand te zijn. Al de hele zomer als ik een auto in bezit had, ging ik zoveel mogelijk naar de moestuin om weg te zijn van mijn buren. Ook in de avond, dan at ik daar gewoon en las ik nog even een boekje, genietend van de rust. Het werd toen al vroeg donker, maar dat hinderde niet. Maar… als ik dan naar buiten ging om te roken, werd er geflitst! De eerste avonden dacht ik dat het aan mij lag, maar al snel bleek dat het toch echt gebeurde.

Iedere avond, zodra het donker was, zaten er mensen in de bosjes in de tuin tegenover de mijne, om dan een foto te maken als ik buiten stond te roken. Het is echt bizar als je daar achter komt, want je zit in “the middle of nowhere” en ’s avonds ben je vaak de enige daar. Gelukkig heeft een vriendin dit ook gezien, want de meeste mensen denken dat je gek bent geworden als je zoiets verteld. Op een gegeven moment slopen ze zelfs langs de heg waar naast ik stond, en toen werd het me te gek. Ik wist niet wie het waren of wat ze wilden, en ik zie heel weinig in het donker.

Het besef dat je gestalkt wordt

Eerst probeerde ik nog om dan een paar uur te wachten voor ik naar buiten stapten, in de hoop dat ze het opgaven. Maar zelfs als het ijskoud was en regende, zaten ze er nog. Dat maakte het nog enger. Want wie is zo gek om uren in de kou te gaan zitten wachten om een foto van me te kunnen maken? Bovendien werden ze steeds brutaler. Dan liepen ze te schreeuwen of stonden ze naast mijn huisje te kletsen. Of een avond zat ik een dvd te kijken op de laptop op de bank, en hoorde ik vlak achter me door het ventilatieluik steeds gekuch. Ik durfde uiteindelijk helemaal niet meer op de tuin te zijn als het donker was, en kwam van ellende geheel weer thuis te zitten.

We hebben nog geprobeerd om ze te pakken te krijgen. Ik moest dan bellen en dan kwam er een ploeg mannen. Of samen met die vriendin die het ook gezien had, kamde we het complex uit. Het nadeel echter van zo’n complex is dat het vrij groot en donker is. Ze kunnen alle kanten op, en zich overal achter verbergen (heggen, bomen, schuurtjes etc.). Ook zijn de wanden van het huisje dun, dus zodra ik belde hoorden zij dat ook. Dan stond ik te wachten op de mannen, en hoorde ik die mensen pratend via een andere kant het complex verlaten.

Thuis ging het verder

Eenmaal weer thuis dacht ik dat het wel over zou zijn. En dat ze het dan op de tuin ook wel zouden opgeven als bleek dat ik er niet meer was. Als ik ’s avonds thuis ben, rook ik meestal af en toe in de deuropening in de achtertuin. De eerste 2 avonden was er niks aan de hand. Zelfs de buren waren heel rustig. Maar, ongeveer de derde avond gebeurde het weer! Ik stond buiten te roken, en er werd geflitst. Ik heb mezelf die eerste week voorgehouden dat het toeval was, iets anders moest zijn. Want dat kon toch niet?

Het gebeurde niet iedere avond, maar wel regelmatig. Uiteindelijk begon het een beetje op te vallen dat als de moeder van de 2 buurmeisjes (als je c.a. 17 en 19 jaar nog meisjes kunt noemen) weg was, dat het dan gebeurde. Ook zag ik iemand eens wegduiken achter de poort van de buren. En op een gegeven moment viel het zelfs op dat nadat ik dan naar binnen ging, de achterdeur naast mij open en dicht ging, en er mensen naar boven stampten op de trap. Toen begon ik te vermoeden dat het de buurmeiden en hun vriendjes waren die dit al die tijd deden.

Nadat ik ongeveer 2 weken thuis was, was het half november. Toen begonnen de buren ineens weer met de overlast; de hele dag met deuren slaan, trap op en af stampen, bonken, boven met schoenen op een harde vloer stampen en hadden regelmatig (minimaal 3 x per week) urenlang de muziek heel hard aan. Zo ging het dag in dag uit, van ’s morgens vroeg tot wel 2 uur ’s nachts.

December 2018

Eind november was er ’s avonds als ik naar bed ging, en ’s morgens als ik wakker werd een vreemd geluid te horen. Het heeft heel lang geduurd voor ik bevatte dat ze dan een snurkopname lieten horen (dat heeft te maken met mijn slaapstoornissen gok ik). Maar het bizarre was, dat het ook precies was als ik ging liggen, en mijn wekker weer ging. Het leek er op of ze me echt constant in de gaten hielden om te zien wat ik aan het doen was. Ik slaap beneden omdat ik problemen heb met de trap, maar dacht toch wel dat de gordijnen redelijk waren…

Soms als moeders thuis was, en ze binnen niet te gek konden doen (moeders laat een heleboel toe, en maakt zelf ook herrie, maar de buurt mag niet weten dat ze dat doet), hingen de jongelui buiten rond. Achter, maar ook naast mijn huis waren ze te horen. Als ik dan voor in de keuken ging roken (ik wilde niet meer achter roken), gingen ze voor hangen en schreeuwen. We hebben geen voortuin, dus dan staan ze zo’n beetje voor je raam. Toch twijfelde ik nog steeds of zij het ook waren geweest op de tuin.

Het gaat steeds verder

Tot 2 avonden voor oud en nieuw. De hele avond was te horen dat ze achter en naast mijn huis rondhingen. En op het moment dat ik mijn raampje achter dicht deed omdat ik ging slapen, gooiden ze vuurwerk op het dak boven het raampje. Toen dacht ik, als jullie hier uren in de kou en het donker kunnen rondhangen om iets bij me te doen, dan zijn jullie het ook op de tuin geweest. In de daarop volgende dagen is er meerdere keren geprobeerd in te breken bij me. Of inbreken, in ieder geval was er met de achterdeur en het klapraampje erboven geknoeid. Er zat duidelijk schade aan het klapraam. Ook werd ik ’s morgens vroeg een keer wakker dat ik door het gordijn kon zien dat er iemand voor het raam stond, dus in mijn achtertuin. Mijn kat ligt altijd in de vensterbank achter, maar sindsdien wil ze dat niet meer als het donker is, en is ze bang om alleen thuis te blijven.

Actie proberen te ondernemen

De pogingen tot inbraak en in mijn tuin komen, het stalken en me in de gaten houden werd me echt teveel. Op 3 januari heb ik de buren een brief gegeven, met daarin de waarschuwing dat als dit niet op zou houden, ik de wijkmeester en politie in zou schakelen. Ook heb ik gevraagd of ze netjes op papier wilden zetten wat de problemen waren en waar ze last van hadden. Dit voor mijn rechtszaak. Zo kan ik via de rechtszaak een aangepast huis eisen, zodat we allebei geen problemen meer hebben van elkaar (al kan dat nog jaren duren en dan is het nog afwachten wat eruit komt).

Maar dat doen ze ook niet. Er volgde een behoorlijke ruzie hiernaast. De moeder wist blijkbaar niks van het stalken (terwijl ze wel in huis treitert) en vroeg de dochters of ze dat deden. Haar dochters plengde een paar traantjes en ontkende natuurlijk (het is dus zo gehorig dat je dat kunt verstaan). Moeders ging om 23:00 buiten in de achtertuin staan schreeuwen “ik vind het maar raar hoor, raar!”. Maar binnen kon ik haar dochters boven horen giechelen, van dat is mooi gelukt!

Naar de politie

Toen is het een paar dagen rustig geweest. Maar, al snel bleek dat als hun moeder van huis was, de dochters vrolijk verder gingen met vervelend doen en herrie maken. Omdat ik toen weer schade aan mijn klapraam had, heb ik de politie gebeld. Die zijn de schade komen bekijken en hebben foto’s genomen. Ze zeiden dat het geen inbraak was, dus het zal wel gedaan zijn met het idee “we laten zien dat we met haar bezig zijn”. Een paar dagen later moest ik naar het bureau om aangifte te doen. Toen bleek dat de politie die geweest was, de schade als oude schade had neergezet, terwijl duidelijk te zien was dat de houtsplinters er nog aan hingen en de beschadigde delen heel schoon waren. Ook heeft een vriendin van mij een paar weken later gezien dat er WEER nieuwe schade bij was gekomen. Heel jammer, dat de politie dat dan zo neerzet, want je kunt er dan dus niets meer mee.

Ook was er niet genoeg bewijs om aangifte te kunnen doen. Ik heb ze niet daadwerkelijk gezien, en krijg ze niet met mijn telefoon op camera. Ze zijn donker van huidskleur, en blijven op een redelijke afstand, wat mijn camera niet ziet. En met mijn krakkemikkige lijf kan ik er niet even achteraan. Dat ik ze gehoord heb en geluidsopnames van het getreiter heb, dat is natuurlijk onvoldoende.

De wijkmeesters

Daarna ben ik naar de wijkmeesters gegaan van de woningbouwvereniging. Dat schoot ook niet op; de wijkmeester is blijkbaar een grote fan van mijn buurvrouw. Toen ik probeerde te vertellen wat er aan de hand was, kwam hij er iedere keer tussen (ook toen ik al met een ander in gesprek was), dat ze dat nooooit zou doen! Dat was zo’n leuke vrouw, dat kan niet. Toevallig heb ik al meer mensen over de vloer gehad die zo dachten, maar er ondertussen heel anders over denken.

In principe kwam het erop neer dat ik alleen maar in een bemiddelingsgesprek kon gaan. En ik ga dus niet meer met die mensen om de tafel om een “gewoon” gesprek te voeren. Dat kan ik niet, echt niet! Bovendien heeft het geen zin, aangezien ze nooit eerlijk zullen zijn. In het begin dat ik er kwam wonen heb ik meermalen gevraagd of ze ergens last van had, maar ze hoorden nooit wat zei ze. Ook gevraagd dat als er wel wat zou zijn, of ze dan gewoon naar me toe wilde komen. Nooit, maar dan ook nooit hebben ze gewoon iets tegen me gezegd. (zie ook het feit dat ze steeds pesten vanwege mijn slaapstoornissen).

Beveiliging ingezet, maar ook dat werkt niet

Uiteindelijk hebben de wijkmeesters besloten een beveilings bedrijf in te zetten voor een maand. Die kan ik bellen als er overlast is. Niet voor het rondhangen en stalken, want daar mogen ze niets mee doen… De wijkmeester zou de buren niet op de hoogte stellen, maar mijn gok is dat dat wel is gedaan. Ze zijn er heel erg op bedacht. Maken nu kort herrie (10 tot 15 minuten), en stoppen dan weer een poosje.

Ook zijn ze gelijk stil als ze horen dat hier iemand is, of als ik aan het bellen ben. Ik kom nu niet veel meer buiten als het donker is, maar ook daar zijn ze veel voorzichtiger. Al heb ik van de week ook wel weer de bevestiging gehad dat zij het al die tijd zijn geweest; ik ging begin van de avond toch nog even roken in de deuropening, en toen werd er vanuit hun tuin geflitst (helaas was ik te traag met mijn camera). En daarna dat ik later in de keuken rookte gebeurde het daar door de gordijnen heen, en later in de avond achter door de gordijnen waren weer de flitsen van een camera te zien. En het lijkt me toch heel erg sterk dat er meerdere groepen zijn die dit bij mij doen. Het is al te gek voor woorden om zoiets te bedenken.

En nu…

Vanmorgen om 6 uur werd ik wakker van een hoop gestamp en gebonk. Omdat ik heel moe was (ik heb o.a. het chronische vermoeidheidssyndroom, en kan overdag al niet slapen terwijl dat wel nodig is), probeerde ik er doorheen te slapen. Ook met het idee dat het weer snel zou stoppen. Zo te horen was de moeder binnen aan het stampen, maar ook regelmatig hoorde je de buitendeur. Toen ik er om 7:00 genoeg van had, wilde ik het beveiligings bedrijf sms-en. Maar… zodra het scherm van mijn telefoon oplichtte, gingen ze snel naar binnen, waren stil en deden ze de lichten uit (dat zag ik toen ik mijn kat buiten liet) alsof ze nog sliepen.

Daaruit blijkt wel dat ze me echt constant in de gaten houden. Ook heb ik het vermoeden dat ze heel vaak in mijn achtertuin zijn als ik slaap. Maar, als ik wakker wordt duurt het een poos voor ik overeind kan komen door de pijn in mijn rug. Dan hebben zij al door dat ik wakker ben, en zijn ze al weg voor ik kan kijken.

Het is dus duidelijk dat ze heel moeilijk te pakken zijn. Zo kan ik er niets tegen doen. Maar ik kan ook geen leven meer leiden op deze manier. Ik durf ’s avonds geen stap te verzetten, en het is een heel akelig idee dat mensen zo gefixeerd zijn op je, en je constant in de nek hijgen. Bovendien wordt ik er heel verdrietig en depressief van. Het leven is zo al moeilijk genoeg met alle problemen en het ziek zijn, waarom moeten mensen zo lelijk doen?

Omdat ik het nu echt niet meer weet, en zo niet lang meer vol hou voor ik echt gek wordt, heb ik besloten om dit toch openbaar te maken. Ook gaan ze steeds verder, wat is de volgende stap? Misschien heeft iemand een oplossing, zijn er mensen die willen helpen met de wacht houden om bewijzen tegen ze te krijgen, of heeft iemand een infrarood camera te leen? Ik hoop het van harte….

Ervaringen met de gemeente

De laatste tijd heb ik een aantal ervaringen opgedaan bij de gemeente. Voorheen had ik eigenlijk nooit iets met de gemeente te maken, maar tegenwoordig ben ik er ongewild behoorlijk afhankelijk van.

Aanvraag voor een scootmobiel bij de afdeling WMO van de gemeente

Ongeveer 20 augustus raakte ik mijn auto kwijt, omdat deze afgekeurd werd en niet meer te repareren was. Jammer genoeg was dat mijn enige vervoer. Fietsen kan ik lichamelijk niet, en ik kan beperkt lopen. Door de problemen met lopen valt het openbaar vervoer ook weg als optie. Je moet altijd een stuk lopen voor een bushalte, en daarna weer om op bestemming te komen.

Ook willen al die op en afstapjes niet, waardoor het kan gebeuren dat ik niet uit de bus kan stappen. Bovendien… toen ik het probeerde bleek het belachelijk duur te zijn! Bijna €5,- voor een rit heen en terug naar de stad, waarbij de bus de halve stad liet zien, terwijl ik zelf binnen 5 minuten in de stad kan zijn met de auto. En dat geld heb ik natuurlijk ook niet.

Dus, de enige optie was om een scootmobiel aan te vragen bij de afdeling WMO van de gemeente. Omdat ik duidelijk maakte dat ik niet eens zelf een boodschap kon doen, en er maar weinig mensen waren die mij konden helpen, werd de aanvraag snel in orde gemaakt. Maar… toen hoorde ik niets meer.

Ik heb op advies van het WMO zelf, in het begin om de 2 weken gebeld. Toen ik aangaf dat er op de website staat de de gemeente wettelijk 6 weken over het onderzoek mag doen, moest ik maar een officiële klacht indienen. De volgende keer dat ik keek, was die informatie van de website verdwenen. (Het staat nog wel op de website van de overheid) Uiteindelijk heb ik dankzij mijn zusje een andere auto kunnen kopen (die eigenlijk per maand weer teveel kosten oplevert). Ze heeft mij een lening verstrekt in de wetenschap dat ik dat waarschijnlijk nooit terug zal kunnen betalen. Nog steeds wacht ik het WMO af, we zijn nu ongeveer 13 weken verder.

De gemeente wil een belastbaarheidsonderzoek bij het UWV

Afgelopen week kreeg ik een oproep voor het Sociaal Domein, de uitkeringsafdeling van de gemeente. In het kort moest ik de hele situatie uitleggen. Het ziek worden, de rechtszaak tegen het UWV en de rechtszaak tegen de vorige huisarts. Ondanks dat er nog steeds een rechtszaak tegen het UWV loopt, was het toch het doel om me weer aan het werk te krijgen. Tja, hartritmestoornissen zeiden de man niks, en ook het bericht van de neuroloog dat ik niet meer kon werken, was niet van belang. Er moet maar een officieel haalbaarheidsonderzoek bij u uitgevoerd worden. Dat gebeurd bij het UWV, daar krijgt u een oproep voor.

Meneer, ik heb een rechtszaak tegen het UWV lopen, ik denk niet dat zij eerlijk zullen oordelen. Natuurlijk wel, het is “gewoon” een instantie. Meneer, de reden van de rechtszaak is dat ik in bezwaar ging, en het UWV mij daarop “gewoon” 100% goedkeurden na ruim 5 jaar voor meer dan de helft te zijn afgekeurd. En dat terwijl er allemaal diagnoses bij zijn gekomen. Nou mevrouw, daar hoeft u niet bang voor te zijn. Ze doen prima hun werk, en als ze niet (eerlijk) willen oordelen, krijgen we de aanvraag weer terug. Meneer, als het ergens anders was geweest, had ik er graag heen gegaan. Maar ik verwacht echt niet dat ze eerlijk zullen oordelen. Ze staan er algemeen bekend om dat ze zo te werk gaan.

Nouja, dat was zo’n beetje het gesprek, en nu moet ik dus de oproep van het UWV afwachten. Deze meneer moest nog even vragen na de uitleg van de situatie, of het allemaal niet aan mij lag dat er 2 rechtszaken liepen en dat ik ziek was. Ik heb me ingehouden, maar het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen “nee meneer, dat komt door mensen zoals u”…

In afwachting van de gemeente…

Eerder heb ik al geschreven over mijn huidige woonsituatie. Door alle problemen heb ik uiteindelijk hulp gevraagd bij de gemeente. Maar, ondanks dat er in de grondwet staat dat je zonder problemen moet kunnen wonen, en er in de wet staat dat de gemeente hierin verantwoordelijk is voor diens bewoners, heeft de gemeente helemaal niets gedaan.

Ook hoeft de gemeente zich blijkbaar niet aan de wet te houden m.b.t. het uitvoeren van een onderzoek binnen bepaalde termijn. Terwijl iemand zonder vervoer niet voor zichzelf kan zorgen. Ik heb een bericht naar de gemeente gestuurd, maar mijn ervaring is dat het weken kan duren voor er antwoord op komt. Dus ik ben benieuwd hoe lang dat nog gaat duren. Want ook al heb ik nu een auto, ik wil alsnog de keuring/het onderzoek. Dat zou voor beiden rechtszaken veel duidelijk kunnen maken. Ook is dit nu weer een oudere tweedehands auto, die misschien volgend jaar ook al weer weg moet, en dan zit ik weer met hetzelfde probleem. Als zo’n aanvraag maanden duurt, heb ik de keuring liever maar vast gehad.

En dan nog het onderzoek bij het UWV. Ik durf te wedden dat het niet eerlijk gaat. Er blijkt overal uit dat een arts een andere arts niet zal afvallen en dat geldt ook voor verzekeringsartsen.

Kort geding rechtszaak huisarts

In de rechtszaak tegen de huisarts heb ik een kort geding aangespannen. Dit omdat ik niet rond kan komen, geen vervoer meer heb, medicijnen e.d. niet kan betalen en wie weet door de schulden die ondertussen zijn ontstaan straks ook nog eens het dak boven mijn hoofd kwijt raak. Via het kort geding heb ik een voorschot gevraagd op de rechtszaak. De rechtszaak gaat nog jaren duren, en daar kan ik niet meer op wachten.

Het kort geding is aangespannen omdat de tegenpartij geen rekening wilde houden met de bijstand

De tegenpartij heeft toegegeven op 2 punten. 2 Medische missers van de arts, maar zij willen absoluut de schade niet erkennen. Een paar maanden terug wilden zij wel meewerken aan een voorschot. Welke natuurlijk bij lange na niet voldoende is voor een paar jaar. Daarbij wilden ze geen rekening houden met het feit dat ik maar een klein gedeelte mag houden, en de rest verrekend wordt met de uitkering. Dus dan gaat het van de vergoeding af, maar ik heb er niets aan.

Wat ze ook probeerden, was schikken voor een minimaal bedrag. Met de bedoeling daarmee de hele rechtszaak af te ronden. Het precieze bedrag mag ik geloof ik niet noemen. Maar laten we zeggen dat het nog niet eens voldoende zou zijn voor een paar maanden. En ook dan, zou dat op dit moment van mijn bijstandsuitkering worden gehaald. Dus ook daar zou ik helemaal niks aan hebben. Al die jaren voor niets in de ellende gezeten van de rechtszaken, en de hel waar ik al bijna 10 jaar in zit gaat dan vrolijk verder. Nee bedankt dus. Een kort geding was de enige mogelijke oplossing om eens uit de financiële ellende te komen.

De advocaat had liever niet dat ik het deed, aangezien er ook een kans is dat je verliest, en dan de proceskosten nog eens voor je rekening krijgt. Maar, ik wist niets anders meer, dat was mijn laatste redding. En meer te verliezen heb ik bijna niet.

De voorbereiding van het kort geding

Al tijdens de voorbereiding kreeg ik er een hard hoofd in. Ik heb al niet veel vertrouwen meer in mijn advocaat, want ze doet niet veel, en wat ze doet moet ik altijd verbeteren. Terwijl zij de advocaat is en duur verdient. We hebben telefonisch e.e.a. doorgenomen, en het bleek dat na 3 jaar, ze nog niet veel uit haar hoofd wist, of zo wist op te zoeken. Ook legde ze weinig uit, en kwam ze pas achteraf met de mededeling dat het mij €79,- griffiekosten zou kosten. (Waar ze achteraf vrijstelling voor had kunnen vragen vanwege mijn financiële toestand). Ook stuurde ze niet alle nodige papieren op naar de rechter.

De zitting van het kort geding

Toen de zitting begon, kreeg ik helemaal de zenuwen. Ten eerste had de tegenpartij nog geen week gehad om zich voor te bereiden, omdat zij toen pas een advocaat hebben ingeschakeld. Maar, die mevrouw kwam met een heel pleidooi in een mapje voor iedereen. Mijn advocaat had gewoon het complete dossier mee wat door elkaar lag…

De tegenpartij begon, en toen het de beurt van mijn advocaat was, was het steeds ehm, uh, ehm etc. Toen kreeg ze ook nog eens een standje van de rechter; hij had de belangrijkste papieren, de samenvatting, niet gelezen. Want dat had ik gemaakt. En niet mijn advocaat. (En dat had ik dus gedaan, omdat mijn advocaat dat niet deed en nooit wat wist. Hier kon ze alles zo in opzoeken.)

De tegenargumenten die mijn advocaat gebruikte waren niet de sterkste, en klopten soms ook niet zodat ik het moest verbeteren. Zelf mocht ik gelukkig ook af en toe spreken, waardoor ik nog een aantal belangrijke dingen kon toevoegen. De tegenpartij had op 2 punten de medische fouten van de huisarts toegegeven, maar er is er in de hele zitting maar 1 ter sprake gekomen. De rechter gaf beide partijen de opmerking dat ze niet netjes werkten en overal veel te lang over deden. (Waardoor ik het vermoeden heb dat hij toch een deel van mijn aantekeningen heeft gelezen). De man leek wel te begrijpen dat er noodzaak was. Maar maakte zich zorgen om het feit dat als ik de zaak verloor, ik het voorschot nooit terug zou kunnen betalen (alsof ik de proceskosten na het verliezen wel kan betalen). Het was dus 2 weken afwachten op de uitspraak.

Het kort geding, de uitspraak

Helaas was de uitspraak negatief, waardoor de bodemprocedure ook al negatief zal beginnen. En… Ik kan vanaf nu een rekening van €3000,- verwachten.

In de brief van de uitslag van het kort geding staan een aantal zaken waarom het kort geding is afgewezen, waar ik het niet mee eens ben (in de screenshots heb ik de namen weg moeten halen);

Screenshot kort geding uitspraak

In de bovenstaande uitspraak beweerd de rechter dat ik vind dat in 2009 al aan DVN (Dunne vezel neuropathie) gedacht moest worden. Dit heb ik helemaal niet beweerd. Wel dat er toen al aan een vitamine B12 tekort gedacht had moeten worden. Aangezien er toen fibromyalgie is vastgesteld zonder te kijken naar een lichamelijke oorzaak voor de pijn.

De rechter geeft in bovenstaande stuk eerst aan dat de tegenpartij toegeeft dat de huisarts is afgeweken van de standaard. Maar, ook dat zij vinden dat er door de korte duur dat er is afgeweken, de huisarts niet duidelijk verantwoordelijk is voor de schade.

Er had ten eerste al veel eerder behandeld moeten worden, dus die periode is onbehandeld. De huisarts begint 2011 met de behandeling. En pas in 2015 ontdek ik wat er aan de hand is, en vraag ik zelf om de juiste behandeling. Als je de periode niet mee rekent dat ik niet behandeld werd, is de periode voor behandeling alsnog 4 jaar. Dat is een lange tijd voor iemand die ziek is en beter moet worden?!

De rechter zegt “moet er sprake zijn van een of meerdere toerekenbare tekortkomingen in de nakoming van de zorgplicht”

De tegenpartij had al toegegeven op 2 punten. En bovendien, ze wilden al schikken.

“en moet als gevolg van de tekortkoming(en) schade hebben geleden”

De rechter was in het bezit van 2 brieven. 1 van DE deskundige van Nederland die daarin bevestigd dat alle schade door het tekort komt en dat de huisarts meerdere malen fout heeft gehandeld waardoor de schade permanent is geworden. En 1 brief van een specialistische arts op dit gebied. Waarin nog eens wordt duidelijk gemaakt dat alle gezondheidsschade door het vitamine B12 tekort komen, welke de huisarts dus had moeten behandelen. (Zie ook de aansprakelijkheid en schade)

De rechter had dus kunnen lezen dat dit inderdaad zo was. Naast de brieven waren er nog wetenschappelijke artikelen toegevoegd om dit te onderbouwen.

De rechter zegt “Weliswaar voert … aan dat andere deskundigen vinden dat dit wel het geval is, maar dat heeft zij verder niet met bescheiden onderbouwd.”

Hoezo niet met bescheiden onderbouwd? Zoals hierboven staat had de rechter een brief van een deskundige en specialistische arts in bezit. Waar bovenstaande mee werd onderbouwd, evenals wetenschappelijke informatie…

De rechter geeft hier aan dat de schade vanaf 2011 is. Er was een brief van een expertise arts, die zijn werk naar mijn mening niet naar behoren had gedaan. Maar ook in de brief van de deskundige die de rechter had, staat dat het tekort al veel eerder onderzocht had moeten worden. Alsmede in de wetenschappelijke stukken en de samenvattingen die de rechter had.

Rechtszaken medische missers niet eerlijk in Nederland

De advocaat gaf aan dat de rechter de brief van de deskundige waarschijnlijk te onbelangrijk vond, omdat deze geen expertise arts is. Maar als een arts en deskundige hetzelfde zeggen, en de deskundige is DE deskundige van Nederland welke artsen adviseert en er samen mee gewerkt heeft, vind ik het een kwalijke zaak als dat niet serieus wordt genomen. En dan nog, was er de brief van de specialistische arts, waarin uitgebreid uitgelegd werd waarom alle gezondheidsklachten door het vitamine B12 tekort zijn ontstaan.

Maar goed, uit zijn opmerking dat ik niet onderbouwd had dat zij dat vonden, blijkt wel dat de rechter wel meer niet gelezen had dan de door mij gemaakte samenvattingen. Want zeg eens eerlijk; de tegenpartij heeft al op 2 punten toegegeven en wilde al schikken. Alleen geen redelijke schikking. Had de rechter dan niet een redelijker bedrag kunnen toezeggen? Wat niet op zou gaan aan de uitkering, en dus niet van mijn totale vergoeding af zou gaan?

Ik kan haast niet geloven dat dit zo kan in Nederland. Als iedereen zijn werk maar niet doet, hoe moet je dan in vredesnaam ooit recht halen??? En dan wel €3000,- rekenen voor zoiets, terwijl er niet eens de moeite wordt genomen om de bewijzen door te nemen, en iemands toekomst hangt hier van af?

Het UWV

Mijn ervaringen met het UWV zijn al die jaren eigenlijk niet zo goed geweest. Als ik het goed zeg, kwam ik rond het voorjaar 2011 in de WIA van het UWV terecht. Ik had toen 2 jaar in de re-integratie gezeten, en het bleek dat ik niet volledig meer kon werken, en zeker niet meer terug kon in eigen functie. Ik ging over op de administratie van het bedrijf, en zakte in uurloon, wat door de WIA werd aanvult. Helaas bleek al vrij snel dat ik ook dat werk niet kon doen. Hierdoor kwam ik in de zomer van 2011 helemaal in de WIA.

Uitkering UWV onder het wettelijk minimum inkomen

Het bizarre is, dat ik voorheen altijd de bedragen voor het wettelijk minimum inkomen kon vinden, ook van voorgaande jaren. Maar nu kan ik ze niet meer terug vinden. Maar, ik weet wel dat ik bij het UWV diverse keren onder het wettelijk minimum inkomen heb gezeten. Meestal ging het om €10,-, of een paar tientjes. Maar als je met zo’n bedrag moet rondkomen, scheelt dat heel veel. Dan hoor je dus een aanvullende toeslag te krijgen. Ik vroeg het bij het UWV, het UWV stuurde me door naar de gemeente. En de gemeente stuurde me terug naar het UWV. Uiteindelijk geef je het op, want geen van de instanties wilde dus het inkomen aanvullen tot het WETTELIJK minimum inkomen. 

UWV houdt geen rekening met beslagvrije voet

In 2015 heb ik mijn webwinkel moeten verkopen, omdat dat werk ook niet meer ging. Hier hield ik een gedeelte van over. Ik heb toen meerdere keren gebeld, hoe ik dit met de uitkering op kon lossen. Omdat het moeilijk te voorspellen is wat er uiteindelijk netto na de belasting overblijft, zou het UWV kijken naar de uitkomst van de belasting. Dus in het voorjaar 2016 kwam er een betalingsregeling om het gedeelte dat teveel was, terug te betalen aan de uitkering.

Tja, het hoort niet, maar als je een poos onder het wettelijk minimum moet rondkomen, terwijl je allemaal extra kosten hebt (toen was ik al ziek), dan gaat het extra geld vanzelf op aan kosten. Maar goed, mijn vader had uitgelegd dat er een beslagvrije voet geldt. Ik snapte er niet veel van, maar gaf dit aan bij het UWV voor de betalingsregeling. Volgens hen kon ik €128 bruto per maand inlossen… De beslagvrije voet meegerekend. Terwijl mijn uitkering €904,- was sinds januari 2015. Toen hield ik netto weer €833,03 over, terwijl je nog steeds alle extra kosten hebt en je vaste lasten. Ik heb toen meerdere keren hierover gebeld, maar kreeg steeds het antwoord dat dit bedrag met inbegrip van de beslagvrije voet was.

Na toesturen screenshots houdt UWV zich wel aan de beslagvrije voet

En wat bleek? Toen het UWV (zie ook een stukje naar onder) mij in oktober 2016 geheel goedkeurde, kwam ik in de bijstand terecht. In eerste instantie zou de bijstand de aflossing van de schuld met het UWV regelen, wat natuurlijk niet het geval was. Uiteindelijk kwam er (uit mijn hoofd) eind 2017 eens bericht voor het hervatten van de betalingsregeling.

Ik ben toen zelf opzoek gegaan naar de belastingvrije voet. En natuurlijk, het bleek dat er WETTELIJK niets van mijn inkomen ingehouden mocht worden! Daar heb ik toen een screenshot van opgestuurd, met het bericht dat ik uit goede wil wel €10,- per maand af wilde lossen. Gingen ze niet akkoord, moest ik mijn advocaat hier ook maar voor inschakelen. Ik kreeg zonder slag of stoot een bericht dat het geaccepteerd was. Nou breekt toch mijn klomp. Het UWV mag blijkbaar in alles zijn gang gaan, en de wet geldt niet voor deze instantie.

Al 2 keer juridische hulp ingeschakeld voor het UWV

In het begin van de uitkering, wordt alles voor het eerst berekend. Helaas had mijn werkgever een fout gemaakt, en met terugwerkende kracht alles in orde gemaakt. Het heeft een jaar geduurd dat ik in de verkeerde functieschaal en loonschaal was ingedeeld. Ik hoorde dus meer te verdienen, dan ik dat laatste hele jaar gedaan heb. Ook op papier was dit geregeld.

Nu neemt het UWV het loon van het laatste hele gewerkte jaar om je uitkering van te berekenen. Maar, ondanks de papieren van mijn werkgever, wilden ze niet het loon nemen dat ik had verdient (dit was achteraf alsnog in orde gemaakt door de werkgever, dus ik had het later wel ontvangen). Ook de rechtsbijstandverzekering kreeg het niet voor elkaar.

Medewerkers van het UWV dreigden bij keuringen

In 2016 heb ik een advocaat in moeten schakelen voor het UWV. Zoals op de website te lezen is, werd ik ook na 2011 steeds zieker. Ik heb van alles geprobeerd met werken, wat iedere keer geheel aangepast werd aan mijn gezondheid. Maar doordat deze steeds verslechterde, moest ik het dan weer opgeven en wat anders zien te bedenken. Ik heb tussen 2011 en 2013 diverse keren een herkeuring aangevraagd.

Ook degene die mij begeleide vanuit een re-integratie project (rond 2014) raadde me dit aan, omdat zij zag dat het niet ging. Zelfs medewerkers van het UWV die bijvoorbeeld cursussen geven (ook rond 2014), hebben het me meerdere malen gevraagd omdat het niet ging. Maar, ik durfde het toen al niet meer; de laatste keuringsarts die ik had, bedreigde me. Of misschien niet direct, maar zo voelde het wel. Ze vertelde dat als ik nog eens een keuring aan zou vragen, ik waarschijnlijk goedgekeurd zou worden en maar eens naar een drilkamp moest voor sport e.d. … Dat kon ik natuurlijk niet! En goedgekeurd worden… Als ik normaal kon werken had ik nooit gestopt!

Na indienen bezwaar keurt het UWV je ineens 100% goed

Maar, toen ik het in 2015 helemaal niet meer kon, en mijn webwinkel moest verkopen (waarvan het werk ook geheel naar mijn kunnen was aangepast), zat er niets anders op dan toch een herkeuring aan te vragen. Ondertussen had ik wel ontdekt waarom ik steeds zieker was geworden, dus dat kon misschien helpen. Niet dus… Ten eerste weten de keuringsartsen er niets van, ten tweede was er nog veel schade niet duidelijk. De keuring veranderde niets.

Toen ben ik in bezwaar gegaan. Dan krijg je nog eens een keuring, maar dan door een andere keuringsarts. En wat algemeen bekend is, artsen dekken elkaar altijd, dus die zullen in de meeste gevallen niet laten blijken dat een collega zijn/haar werk niet goed heeft gedaan. Maar deze maakt het nog mooier; Terwijl er ondertussen al wel diagnoses bij waren gekomen, heeft deze arts er van gemaakt dat het alleen de somatische stoornis was (terwijl er al genoeg te zien was uit de resultaten van onderzoeken, zoals scans), en de rest doodleuk van tafel geveegd. Oja, en ik was 100% goedgekeurd. Hoe is het toch mogelijk dat ze zo te werk mogen gaan. Dus, sindsdien ben ik ook hiervoor bezig met een rechtszaak, die al 2 keer zo lang duurt dan het zou gaan duren.

Nu lopen er 2 rechtszaken door de medische missers van de huisarts

Door het bovenstaande dus ook 1 van mijn eisen in de rechtszaak tegen de huisarts dat ik niets meer met een uitkeringsinstantie te maken heb ik de toekomst. Zonder de fouten van de huisarts had ik hier ook niets mee te maken gehad, en ik bedank voor de ellende die daar steeds bijkomt.

Meerdere advocaten hebben te kennen gegeven dat dat hier in Nederland zo niet werkt. Je bent ziek, dus een uitkeringsinstantie betaald een deel. En dat hierover afspraken zijn te maken, zodat de vergoeding die je krijgt, er buiten wordt gelaten. Nou, te zien is dat het UWV de wettelijke regels aan zijn laars lapt. Ik heb er dan ook geheel geen vertrouwen in dat dit goed zou komen. En al zouden ze zich er wel aan houden, veranderen die regels wel weer in de toekomst, en dan heb je nog het nakijken.

Het eerste probleem is er daardoor al. De tegenpartij wilde een klein voorschot uitkeren. Maar, omdat het UWV mij eruit gegooid heeft, zit ik nu in de bijstand. Ondanks dat het voorschot een vergoeding is voor alle kosten die ik al gemaakt heb de afgelopen jaren (dus geld wat ik heb uit moeten geven vanwege mijn gezondheid door de fouten van de huisarts, geld waar ik recht op heb), moet ik dat grotendeels inleveren. Dat wordt verrekent met mijn uitkering.

Financiële schade van de afgelopen jaren

De financiële schade, het inkomensverlies:

Door de medische fouten van de huisarts is er naast emotionele en lichamelijke schade, ook een behoorlijke financiële schade ontstaan.

Voordat ik ziek werd, werkte ik fulltime als teamleider in een grote supermarkt. Iedere week werkte ik over, en werkte tussen de 40 en 60 uur per week. Ik kon het contract niet duidelijk opnemen als screenshot, maar er staat sinds 1 juli 2008 teamleider, functiecode D en €11,92 bruto per uur.

Toen ik maart 2009 erg ziek werd, heb ik heel lang niet en minder gewerkt, en belande in de re-integratie. Uiteindelijk bleek na 2 jaar dat ik ongeveer 20 uur kon werken in een aangepaste functie. (Administratie met een compleet aangepast kantoor). Vanaf toen, dus 2011, kreeg ik een gedeeltelijke WIA uitkering. Al snel nadat de uitkering was ingezet, lukte het werk helemaal niet meer, waardoor ik volledig in de WIA terecht kwam, en allerlei dingen zelf probeerde, wat niets tot bijna niets opleverde.

Het verschil in inkomen

De financiële schade aan loon: Aan loon is het verschil aan inkomen van wat ik tussen juni 2011 en december 2017 minimaal had horen te ontvangen, en wat ik daadwerkelijk heb ontvangen: netto €51.046,70. Dit is inclusief cao verhoging, exclusief de functieverhogingen die ik regelmatig had. Dit is enkel loon (geen overuren en vakantiegeld). De extra’s van de bijstand en loon wat zelf met de verkoop van de webwinkel is verdient, zijn hier al af.

Screenshot van de CAO voor levensmiddelen bedrijven:

Screenshot CAO Levensmiddelenbedrijf

Vakantiegeld: 8 % van €81.046,70= €6483,73 (Dit zal in werkelijkheid iets anders zijn aangezien het 8% van je bruto loon is en er gaat meer belasting af van vakantiegeld).

Voor ik ziek werd in 2009 had ik c.a. gemiddeld €950,- bruto per jaar aan overuren/atv wat ik niet had opgemaakt. Ik werkte altijd veel over. 2009-2017 is 8 jaar = €950,- x 8= €7600,- bruto

Dit scheelt dus in 6,5 jaar tijd zeker €51.046,70 netto en €14083,73 bruto aan inkomsten.

Inkomsten van de afgelopen 6 maanden die er nu nog bijkomen(gerekend tot half juni 2018): 6×908= €5448 netto

(Tevens moet hier nog de pensioenopbouw bij, maar ik weet niet hoe dat werkt)

Huidige situatie

Huidige situatie: Ik ontvang €942,- netto per maand. Dit zou nu €1850,- netto per maand moeten zijn. Dit is een verschil van €908,- per maand netto! Dus zelfs per maand is de financiële schade groot. 

De extra medische kosten door de medische missers:

Rekening te houden met: Er is vastgesteld dat alle gezondheidsproblemen door het B12 tekort zijn gekomen. Dus alle kosten die hiermee te maken hebben, zijn ontstaan door de fouten van de huisarts. Zonder deze fouten zou ik deze kosten niet hebben gehad.

Vanaf 2006 is (in het begin veel, later altijd geheel) het eigen risico erbij gekomen: €2660,-

Medicatie/pijnstilling die ik zelf heb moeten betalen. Hier heb ik niet veel bonnen van bewaard omdat ik ze steeds kwijtraakte en vergat, en daarbij wist ik pas vanaf 2015 dat dit vergoed had horen te worden. Maar dit zal vanaf 2015-2017 ongeveer €1094,40 zijn.

De reiskosten van en naar ziekenhuizen, verblijf in hotel voor ziekenhuis onderzoeken, arbo etc. komen van kalenders en brieven, maar zijn ook lang niet allemaal bewaard. Dit komt op €485,-

De extra overige kosten door de medische missers:

Kosten i.v.m. wonen (wordt overal weg gepest door buren i.v.m. slaapstoornissen, kosten ongeveer, niet alles is terug te vinden): €1210,- vorige huis isoleren en verhuizen (hier komt nog bij dat de huur van de huidige woning een stuk hoger (c.a. €240,-, netto na huurtoeslag €50,- per maand = 19 maanden x €50,- = €950,-) is dan de huur van de vorige woning). Kosten wonen nu: (ik kampeer nu een soort van.) kwam op c.a. 2400,-. Er komt nog een rekening van c.a. €200,- en volgend jaar zal de rekening naar schatting €2300,- bedragen vanwege de elektrische kachel die nu gebruikt wordt als het koud en vochtig is.

Extra kosten kant-en klaar eten (snijden en schillen lukt vaak slecht, dus bijvoorbeeld geschilde aardappelen en worteltjes i.p.v. basis), is naar schatting €1460,- (€0,50 extra per dag).

Naast het bovenstaande verbruik ik meer elektra en water dan een “gezond” persoon omdat douchen bijvoorbeeld veel langer duurt en ik niet in het donker kan slapen. Als ik wakker wordt in het donker en ik moet opstaan, dan val ik.

De kosten van de aansprakelijkheid van de huisarts (excl. De printkosten e.d.): eigen bijdrage €180,-, kosten opvragen medische dossiers c.a. €30,-.

Griffierechten €79,-

De kosten van de rechtszaak tegen het UWV (zonder de huisarts had ik niets met het UWV te maken gehad): eigen bijdrage €180,-

Naast het bovenstaande komen ook nog de kosten van het autorijden, aangezien ik beperkt kan lopen (kleine stukjes) en niet kan fietsen. Dit is aanschaf, onderhoud, benzine en wegenbelasting, maar dat heb ik nog niet uit kunnen rekenen.

Het deel van de kosten waarvan er te schatten is/bonnen e.d. bewaard zijn komt dus op €13868,40. Dit is maar een gedeelte en kosten voor het autorijden en de extra water en elektra moeten nog berekend worden.

Totaal resultaat:

Dit is dus een verschil van in totaal (even bruto en netto samen getrokken) €83466,83 aan gemist inkomen en extra kosten van wat het had moeten zijn als de huisarts zijn werk had gedaan.

Per jaar is dat een verschil van (gerekend 2011-2017, dus min wat er dit jaar mist) €13003,14 en per maand een verschil van €1083,95, terwijl ik nu een minimum uitkering ontvang en wel de extra kosten heb.