Een korte samenvatting van de medische voorgeschiedenis

Ik kwakkelde altijd wel wat, maar in 2003 begonnen de medische problemen pas echt. In 2003 kreeg ik op vakantie een knap in mijn hoofd, waarna sommige klachten zoals tintelen, en kortademigheid begonnen. Deze klachten zijn nooit meer weggegaan, net als eigenlijk alle klachten.

Medische voorgeschiedenis van 2003 tot 2009

Vanaf toen waren er een aantal jaren (2003-2009) dat ik veel bij de huisarts kwam, en diagnoses kreeg. Nooit is er bij deze diagnoses gekeken naar een oorzaak. Diagnoses als ziekte van Raynaud, ziekte van Buerger, chronische eczeem en het Prikkelbare Darm Syndroom. Tevens werden er slaapproblemen vastgesteld en chronische hyperventilatie.

Medische voorgeschiedenis 2009 tot 2011

Allemaal erg vervelend, maar er was mee te werken en te leven. In 2008 en begin 2009 kwam ik steeds vaker bij de huisarts voor een vastzittende en pijnlijke nek. Fysiotherapie hielp niet, of maar tijdelijk. Toen werd ik op een ochtend in maart in 2009 wakker van de pijn, en ik kon mij bijna niet bewegen. Ik moest mijn moeder bellen om me uit bed te halen, waarna ik naar de bank kon kruipen. De pijn zat vooral in de rug en de nek, maar straalde uit over mijn hele lichaam. Ik was er heel ziek van. Ik heb een poos niets anders kunnen doen dan hangen en huilen van de pijn. De huisarts wilde niet komen.

Uiteindelijk omdat we bleven bellen, schreef hij zware pijnstillers en spierverslappers voor, nog steeds zonder me gezien te hebben. Pas c.a. 19 dagen later, toen ik zo onder invloed was van de pijnstillers en spierverslappers dat het enigszins werkte, kon mijn moeder me meenemen naar de huisarts. De huisarts heeft dus nooit goed kunnen zien hoe ziek ik was. Want toen waren de symptomen al beïnvloed door de voorgeschreven middelen. En ook toen we kwamen, deed hij zelf enkel een kort onderzoek naar de pijnlijke spieren in de nek en rug, en stuurde me door naar een orthopeed.  Deze stelde wel een lichte scoliose vast, maar dat kon de problemen niet geven, dus stuurde hij me weer door naar een reumatoloog.

Hier kon ik pas terecht na een paar maanden. Ik kan mij nog herinneren dat de reumatoloog vroeg of de huisarts zelf bloedonderzoek had gedaan (o.a. voor een vitamine B12 tekort). Ik kwam zoveel bij de huisarts, dat ik dat niet meer met zekerheid wist. Toen is de reumatoloog er vanuit gegaan dat dit wel het geval was, want mijn huisarts stond goed bekend. Achteraf blijkt dat de huisarts zelf geen enkel bloedonderzoek had verricht.

Met een aantal onderzoeken stelde de reumatoloog Fibromyalgie vast. Dus weer zonder dat er naar een oorzaak werd gekeken, kreeg ik een nieuwe diagnose. Weer een chronische aandoening erbij. De reumatoloog stuurde me door naar een psycholoog, welke vaststelde dat ik ook een somatische stoornis had. Daarnaast werd ook het premenstrueel syndroom vastgesteld. Ook weer zonder een oorzaak te achterhalen. Helaas, ondanks alle hulp en de aanpassingen die ik op het werk kreeg (ik werkte als teamleider in een supermarkt), kon ik niet in eigen functie en uren terug komen. Ik ging minder uren werken en er werd een functie gecreëerd op de administratie. Maar uiteindelijk bleek dat ook niet te gaan, en moest ik juni 2011 stoppen met het werken in de supermarkt.

Medische voorgeschiedenis 2011 tot 2015

Ik gaf zelf bij de huisarts aan dat ik dacht dat er iets niet klopte. Ik maakte me zorgen dat er nooit iets duidelijk was geworden over mijn gezondheid en ik voelde me steeds zieker worden. Mijn geheugen en concentratie waren slecht, ik was nog steeds ontzettend moe en voelde me altijd ziek. Maar over het algemeen werd er gezegd als ik met klachten kwam, dat het erbij hoorde en niet meer over zou gaan.

Uiteindelijk omdat ik met moeheid bleef komen en dan ook nog eens klachten had over een zere mond/tong, doet de huisarts bloedonderzoek in voorjaar 2011. Hieruit blijkt dat ik een ernstig vitamine B12 tekort heb. De ondergrens in Nederland is vastgesteld op 148 pmol/L en mijn waarde was 90 pmol/l. De huisarts stelt injecties voor, maar vanwege mijn reactie (ik heb een fobie voor naalden), oppert hij tabletten. Ik moet na 3 maanden terug komen voor controle.

Door het slechte geheugen, en het feit dat ik er nog steeds alles aan probeer te doen om zoveel mogelijk te werken , zorgen ervoor dat ik pas na 5 maanden terug kom voor controle. Uit het controle bloedonderzoek blijkt dat mijn waarde nog verder is gedaald naar 77 pmol/L. Ondanks de tabletten en een niet vegetarisch dieet. (Vitamine B12 zit in dierlijke producten, zoals vlees, vis en zuivel) Door de gedaalde waarde schrijft de huisarts een nieuwe behandeling voor van 5 injecties, 1 per week, van vitamine B12.

Doordat ik terug blijf komen met klachten, stuurt de huisarts me in 2012 door naar een internist. Hij had mij in 2009 al doorgestuurd, maar omdat ik toen zo ziek was (en hij wilde niet komen), kon ik niet naar die afspraak. De internist stelde vast dat ik nog steeds een vitamine B12 tekort had, en schreef levenslang injecties voor; 10 x 1 injectie per week en daarna de onderhoudsdosering van 1 injectie per 2 maanden.

Omdat de injecties niet hielpen, heeft de huisarts de onderhoudsdosering op 1 injectie per 3 maanden gezet. Ergens had ik wel iets gelezen over een vitamine B12 tekort, maar veel bleef er niet hangen. Wat wel bleef hangen was dat de onderhoudsdosering minimaal 1 injectie per 2 maanden moest zijn, welke ik dan ook aan de huisarts heb gevraagd. Toen heeft hij dit toegezegd. Ondanks alles, bleef ik zieker worden. Ik kreeg steeds hevigere klachten en meer pijn. Ik voelde nog steeds dat er iets niet klopte.

2015

Maart 2015 kwam ik er zelf achter, met behulp van een goede vriendin en een deskundige, wat er aan de hand was. Ik had de ziekte van Addison-Biermer (opnamestoornis voor vitamine B12) welke veel te lang over het hoofd was gezien. En die daarna meerdere malen verkeerd behandeld was. Ik ben toen gelijk in gesprek gegaan met de huisarts. Ik heb hem alle goed onderbouwde informatie van artsen en deskundige gegeven, alsmede de bijsluiter van de vitamine B12 ampullen. Toen heb ik de juiste behandeling ge-eist van 2 injecties per week voor lange tijd.

In eerste instantie werd deze toegezegd, maar even later wilde de huisarts de behandeling weer stopzetten. Dit heb ik kunnen voorkomen door uit te leggen dat ik op de hoogte was van de wet arts/patiënt. En door te waarschuwen dat de schade nog veel groter zou worden als hij het nu zou stopzetten. Ik ben verschillende keren in gesprek gegaan met de arts, om hem aan te spreken op de medische fouten die hij had gemaakt. Ook heb ik toen gevraagd of hij alsjeblieft beter naar andere patiënten wilde gaan kijken. Na alle informatie die ik de huisarts had gegeven, was hij nog van mening dat hij niets fout had gedaan, en dus ook dat hij niet beter naar andere patiënten hoefde te kijken. Sindsdien, ongeveer half 2015, ben ik de huisarts aansprakelijk aan het stellen.

2015 tot nu

Vanaf het moment dat ik wist wat er mis was, ben ik op zoek gegaan naar antwoorden, en de juiste diagnoses. Ik had de hoop dat er een aantal diagnoses onterecht waren gesteld. Dit was helaas niet zo. Er zijn zelfs aardig wat diagnoses bij gekomen: gecombineerde strengziekte, Dunne Vezel Neuropathie, Chronisch vermoeidheid syndroom, versleten nek, diverse slaapstoornissen, chronische hartritmestoornissen en chronische gastritis. Al was de arts er niet zeker van welke vorm dit was, maar aangezien ik er altijd last van heb en het al jaren wordt genoemd in mijn dossier, is het in ieder geval chronisch. Waarschijnlijk is er ook nog artrose, maar om eerlijk te zijn ben ik na de afgelopen jaren wel even uitgedokterd. Of in ieder geval, zover dat mogelijk is. In totaal heb ik nu zo’n 16 diagnoses, met aandoeningen en ziektes die allemaal chronisch zijn.

De uitgebreide voorgeschiedenis heb ik in 2015 in een boek beschreven. Dit is eigenlijk het vervolg op het boek “Een dubbele strijd“.

De aansprakelijkstelling van de huisarts die ik zelf heb opgemaakt, is hier te vinden.