Klacht indienen tegen advocaat is onmogelijk

Zoals al eerder genoemd, maakt mijn advocaat een hoop fouten en doet ze weinig werk. Het eerste kennismakingsgesprek ging prima, ze maakte een goede indruk op mij en de vriendin die erbij zat. Maar na een paar mailtjes over en weer bleek het anders.

Omdat ik alles al had uitgezocht, leek het ons beiden logisch dat ik zelf alle bewijzen ging verzamelen. Ik had ook al grotendeels van alle medische dossiers omdat ik van te voren zelf heb uitgezocht wat er mis was. Maar, terwijl ik bewijsstuk na bewijsstuk opstuurde, kreeg ik zeker een half jaar geen enkele reactie.

De advocaat maakt veel fouten

Natuurlijk is dat niet het enige. Er gaan regelmatig dingen fout. Ze stuurde al mijn gegevens naar de verkeerde arts. Twee keer kwam ze achteraf met een rekening die ze van te voren niet gemeld heeft. Dat is niet handig in mijn situatie. Een keer een rekening van €500,- voor een expertise waarvan ze gezegd had dat de tegenpartij die zou betalen en een keer €79,- voor griffiekosten. Voor de griffiekosten had ze vrijstelling aan kunnen vragen door mijn financiële positie. Maar dat doet ze niet.

Vaak als ik vragen stel krijg ik geen antwoord, of als ik email of pas weken later. Als de tegenpartij met verweer komt wat helemaal niet klopt, of waarvoor we al diverse tegen bewijzen hebben, raakt ze onzeker. Ook de zitting voor het kort geding had ze helemaal niet voorbereid.

Maar helaas is het nu na deze zitting wel duidelijk geworden dat ze zich er makkelijk vanaf wil maken. Ze heeft al een paar keer geprobeerd of ik over te halen was voor een schikking die nog geen fractie was van wat er vergoed hoort te worden. En wil ze de zaak vanaf 2011 gaan doen, i.v.p. 2009, omdat de tegenpartij al fouten heeft erkend van 2011.

Maar dat is voor mij juist het grote verschil. In 2009 raakte ik al deels arbeidsongeschikt door de fouten van de huisarts. En daarna raakte ik in de uitkering, voor de fouten zijn gemaakt die al erkend zijn. Het is dus voor mij het verschil van een redelijk normaal inkomen of een minimum uitkering. En dat terwijl er al een deskundige en een specialist zijn die bevestigd hebben dat alles door het B12 tekort komt.

Een klacht bij het kantoor indienen heeft geen zin

Uiteraard heb ik meerdere malen zelf tegen mijn advocaat gezegd (voornamelijk in de mail) dat ik het niet met haar eens was. Of niet tevreden was dat ze zo te werk gaat. Hier komt gewoon geen reactie op. Pas als ik zo kwaad werd dat ik zei dat ik een officiële klacht in wilde dienen, kwam er een reactie.

Omdat beide partijen aangaven zich aan de GOMA/GBL te houden en dit niet deden, heb ik contact opgenomen met de stichting die deze regels in het leven heeft geroepen. Helaas is er niets aan te doen, maar ze probeerden wel te bemiddelen. Dit heb ik 2 keer gedaan, en 2 keer ging het toen even goed. Daarna zakt ze weer terug in de oude gewoonten.

Ook heb ik wel eens geprobeerd een klacht bij haar kantoor in te dienen. Ja… dat had dus helemaal geen zin aangezien mijn advocaat partner is van het kantoor. Er werd gewoon niks mee gedaan, behalve gezegd dat ik het zelf maar met mijn advocaat moest oplossen.

Officiële klacht bij de deken indienen

Via een adviseur kreeg ik de tip om de deken van advocaten te mailen. Ik moest melden dat ik op zoek was naar een andere advocaat en een klachtenprocedure tegen mijn huidige advocaat wilde starten. De deken zei dat ik eerst maar een andere advocaat moest zoeken, en die moest laten kijken of die vond dat mijn advocaat in gebreke was gebleven (terwijl een advocaat en jurist dit al gedaan hebben, zoals ook vermeld was bij de deken).

Ondertussen had ik begrepen dat het moeilijk is om zomaar over te stappen. Ten eerste heb je de verplichte eigen kosten, maar die wilde de bijzondere bijstand wel vergoeden (dat is ook het enige dat ze vergoeden in zo’n rechtszaak). Maar, omdat het op basis is van no-cure no-pay, staan er kosten open.

Een andere advocaat is moeilijk te vinden

Het advocatenkantoor heeft al kosten gehad zoals uurloon voor mijn huidige advocaat, en die worden dan niet vergoed. Of pas wanneer er wordt gewonnen met een nieuwe advocaat, en zij moeten dan onderling in discussie hoe die vergoeding eruit ziet. De kans is groot dat je daarvoor alvast een rekening krijgt als je tussendoor overstapt, en dat geld heb ik natuurlijk niet. Daar kon de deken dan wel in bemiddelen zei de deken.

Maar… bemiddelen zegt niet dat het is opgelost. Dat kan ook betekenen dat je een deel van de kosten moet betalen, dus het geeft mij geen zekerheid of dat ik nu kan overstappen naar een andere advocaat, en dat risico kan ik niet lopen. Dus, het is blijkbaar niet mogelijk om over te stappen en ik zit vast aan een advocaat die haar werk niet goed doet.

Ik heb ondertussen een aantal advocaten gevraagd. Nu blijkt het zo te zijn, dat de kosten voordat de officiële procedure gestart wordt, veel lager zijn. Omdat er dan nog niet direct een advocaat bij komt kijken, maar dan kan een jurist het werk doen. Als de gerechtelijke procedure eenmaal officieel van start is, moet dit met een advocaat. Die kosten zijn veel hoger. Daarom willen andere advocaten hier al niet mee beginnen.

Kort geding rechtszaak huisarts

In de rechtszaak tegen de huisarts heb ik een kort geding aangespannen. Dit omdat ik niet rond kan komen, geen vervoer meer heb, medicijnen e.d. niet kan betalen en wie weet door de schulden die ondertussen zijn ontstaan straks ook nog eens het dak boven mijn hoofd kwijt raak. Via het kort geding heb ik een voorschot gevraagd op de rechtszaak. De rechtszaak gaat nog jaren duren, en daar kan ik niet meer op wachten.

Het kort geding is aangespannen omdat de tegenpartij geen rekening wilde houden met de bijstand

De tegenpartij heeft toegegeven op 2 punten. 2 Medische missers van de arts, maar zij willen absoluut de schade niet erkennen. Een paar maanden terug wilden zij wel meewerken aan een voorschot. Welke natuurlijk bij lange na niet voldoende is voor een paar jaar. Daarbij wilden ze geen rekening houden met het feit dat ik maar een klein gedeelte mag houden, en de rest verrekend wordt met de uitkering. Dus dan gaat het van de vergoeding af, maar ik heb er niets aan.

Wat ze ook probeerden, was schikken voor een minimaal bedrag. Met de bedoeling daarmee de hele rechtszaak af te ronden. Het precieze bedrag mag ik geloof ik niet noemen. Maar laten we zeggen dat het nog niet eens voldoende zou zijn voor een paar maanden. En ook dan, zou dat op dit moment van mijn bijstandsuitkering worden gehaald. Dus ook daar zou ik helemaal niks aan hebben. Al die jaren voor niets in de ellende gezeten van de rechtszaken, en de hel waar ik al bijna 10 jaar in zit gaat dan vrolijk verder. Nee bedankt dus. Een kort geding was de enige mogelijke oplossing om eens uit de financiële ellende te komen.

De advocaat had liever niet dat ik het deed, aangezien er ook een kans is dat je verliest, en dan de proceskosten nog eens voor je rekening krijgt. Maar, ik wist niets anders meer, dat was mijn laatste redding. En meer te verliezen heb ik bijna niet.

De voorbereiding van het kort geding

Al tijdens de voorbereiding kreeg ik er een hard hoofd in. Ik heb al niet veel vertrouwen meer in mijn advocaat, want ze doet niet veel, en wat ze doet moet ik altijd verbeteren. Terwijl zij de advocaat is en duur verdient. We hebben telefonisch e.e.a. doorgenomen, en het bleek dat na 3 jaar, ze nog niet veel uit haar hoofd wist, of zo wist op te zoeken. Ook legde ze weinig uit, en kwam ze pas achteraf met de mededeling dat het mij €79,- griffiekosten zou kosten. (Waar ze achteraf vrijstelling voor had kunnen vragen vanwege mijn financiële toestand). Ook stuurde ze niet alle nodige papieren op naar de rechter.

De zitting van het kort geding

Toen de zitting begon, kreeg ik helemaal de zenuwen. Ten eerste had de tegenpartij nog geen week gehad om zich voor te bereiden, omdat zij toen pas een advocaat hebben ingeschakeld. Maar, die mevrouw kwam met een heel pleidooi in een mapje voor iedereen. Mijn advocaat had gewoon het complete dossier mee wat door elkaar lag…

De tegenpartij begon, en toen het de beurt van mijn advocaat was, was het steeds ehm, uh, ehm etc. Toen kreeg ze ook nog eens een standje van de rechter; hij had de belangrijkste papieren, de samenvatting, niet gelezen. Want dat had ik gemaakt. En niet mijn advocaat. (En dat had ik dus gedaan, omdat mijn advocaat dat niet deed en nooit wat wist. Hier kon ze alles zo in opzoeken.)

De tegenargumenten die mijn advocaat gebruikte waren niet de sterkste, en klopten soms ook niet zodat ik het moest verbeteren. Zelf mocht ik gelukkig ook af en toe spreken, waardoor ik nog een aantal belangrijke dingen kon toevoegen. De tegenpartij had op 2 punten de medische fouten van de huisarts toegegeven, maar er is er in de hele zitting maar 1 ter sprake gekomen. De rechter gaf beide partijen de opmerking dat ze niet netjes werkten en overal veel te lang over deden. (Waardoor ik het vermoeden heb dat hij toch een deel van mijn aantekeningen heeft gelezen). De man leek wel te begrijpen dat er noodzaak was. Maar maakte zich zorgen om het feit dat als ik de zaak verloor, ik het voorschot nooit terug zou kunnen betalen (alsof ik de proceskosten na het verliezen wel kan betalen). Het was dus 2 weken afwachten op de uitspraak.

Het kort geding, de uitspraak

Helaas was de uitspraak negatief, waardoor de bodemprocedure ook al negatief zal beginnen. En… Ik kan vanaf nu een rekening van €3000,- verwachten.

In de brief van de uitslag van het kort geding staan een aantal zaken waarom het kort geding is afgewezen, waar ik het niet mee eens ben (in de screenshots heb ik de namen weg moeten halen);

Screenshot kort geding uitspraak

In de bovenstaande uitspraak beweerd de rechter dat ik vind dat in 2009 al aan DVN (Dunne vezel neuropathie) gedacht moest worden. Dit heb ik helemaal niet beweerd. Wel dat er toen al aan een vitamine B12 tekort gedacht had moeten worden. Aangezien er toen fibromyalgie is vastgesteld zonder te kijken naar een lichamelijke oorzaak voor de pijn.

De rechter geeft in bovenstaande stuk eerst aan dat de tegenpartij toegeeft dat de huisarts is afgeweken van de standaard. Maar, ook dat zij vinden dat er door de korte duur dat er is afgeweken, de huisarts niet duidelijk verantwoordelijk is voor de schade.

Er had ten eerste al veel eerder behandeld moeten worden, dus die periode is onbehandeld. De huisarts begint 2011 met de behandeling. En pas in 2015 ontdek ik wat er aan de hand is, en vraag ik zelf om de juiste behandeling. Als je de periode niet mee rekent dat ik niet behandeld werd, is de periode voor behandeling alsnog 4 jaar. Dat is een lange tijd voor iemand die ziek is en beter moet worden?!

De rechter zegt “moet er sprake zijn van een of meerdere toerekenbare tekortkomingen in de nakoming van de zorgplicht”

De tegenpartij had al toegegeven op 2 punten. En bovendien, ze wilden al schikken.

“en moet als gevolg van de tekortkoming(en) schade hebben geleden”

De rechter was in het bezit van 2 brieven. 1 van DE deskundige van Nederland die daarin bevestigd dat alle schade door het tekort komt en dat de huisarts meerdere malen fout heeft gehandeld waardoor de schade permanent is geworden. En 1 brief van een specialistische arts op dit gebied. Waarin nog eens wordt duidelijk gemaakt dat alle gezondheidsschade door het vitamine B12 tekort komen, welke de huisarts dus had moeten behandelen. (Zie ook de aansprakelijkheid en schade)

De rechter had dus kunnen lezen dat dit inderdaad zo was. Naast de brieven waren er nog wetenschappelijke artikelen toegevoegd om dit te onderbouwen.

De rechter zegt “Weliswaar voert … aan dat andere deskundigen vinden dat dit wel het geval is, maar dat heeft zij verder niet met bescheiden onderbouwd.”

Hoezo niet met bescheiden onderbouwd? Zoals hierboven staat had de rechter een brief van een deskundige en specialistische arts in bezit. Waar bovenstaande mee werd onderbouwd, evenals wetenschappelijke informatie…

De rechter geeft hier aan dat de schade vanaf 2011 is. Er was een brief van een expertise arts, die zijn werk naar mijn mening niet naar behoren had gedaan. Maar ook in de brief van de deskundige die de rechter had, staat dat het tekort al veel eerder onderzocht had moeten worden. Alsmede in de wetenschappelijke stukken en de samenvattingen die de rechter had.

Rechtszaken medische missers niet eerlijk in Nederland

De advocaat gaf aan dat de rechter de brief van de deskundige waarschijnlijk te onbelangrijk vond, omdat deze geen expertise arts is. Maar als een arts en deskundige hetzelfde zeggen, en de deskundige is DE deskundige van Nederland welke artsen adviseert en er samen mee gewerkt heeft, vind ik het een kwalijke zaak als dat niet serieus wordt genomen. En dan nog, was er de brief van de specialistische arts, waarin uitgebreid uitgelegd werd waarom alle gezondheidsklachten door het vitamine B12 tekort zijn ontstaan.

Maar goed, uit zijn opmerking dat ik niet onderbouwd had dat zij dat vonden, blijkt wel dat de rechter wel meer niet gelezen had dan de door mij gemaakte samenvattingen. Want zeg eens eerlijk; de tegenpartij heeft al op 2 punten toegegeven en wilde al schikken. Alleen geen redelijke schikking. Had de rechter dan niet een redelijker bedrag kunnen toezeggen? Wat niet op zou gaan aan de uitkering, en dus niet van mijn totale vergoeding af zou gaan?

Ik kan haast niet geloven dat dit zo kan in Nederland. Als iedereen zijn werk maar niet doet, hoe moet je dan in vredesnaam ooit recht halen??? En dan wel €3000,- rekenen voor zoiets, terwijl er niet eens de moeite wordt genomen om de bewijzen door te nemen, en iemands toekomst hangt hier van af?

Het UWV

Mijn ervaringen met het UWV zijn al die jaren eigenlijk niet zo goed geweest. Als ik het goed zeg, kwam ik rond het voorjaar 2011 in de WIA van het UWV terecht. Ik had toen 2 jaar in de re-integratie gezeten, en het bleek dat ik niet volledig meer kon werken, en zeker niet meer terug kon in eigen functie. Ik ging over op de administratie van het bedrijf, en zakte in uurloon, wat door de WIA werd aanvult. Helaas bleek al vrij snel dat ik ook dat werk niet kon doen. Hierdoor kwam ik in de zomer van 2011 helemaal in de WIA.

Uitkering UWV onder het wettelijk minimum inkomen

Het bizarre is, dat ik voorheen altijd de bedragen voor het wettelijk minimum inkomen kon vinden, ook van voorgaande jaren. Maar nu kan ik ze niet meer terug vinden. Maar, ik weet wel dat ik bij het UWV diverse keren onder het wettelijk minimum inkomen heb gezeten. Meestal ging het om €10,-, of een paar tientjes. Maar als je met zo’n bedrag moet rondkomen, scheelt dat heel veel. Dan hoor je dus een aanvullende toeslag te krijgen. Ik vroeg het bij het UWV, het UWV stuurde me door naar de gemeente. En de gemeente stuurde me terug naar het UWV. Uiteindelijk geef je het op, want geen van de instanties wilde dus het inkomen aanvullen tot het WETTELIJK minimum inkomen. 

UWV houdt geen rekening met beslagvrije voet

In 2015 heb ik mijn webwinkel moeten verkopen, omdat dat werk ook niet meer ging. Hier hield ik een gedeelte van over. Ik heb toen meerdere keren gebeld, hoe ik dit met de uitkering op kon lossen. Omdat het moeilijk te voorspellen is wat er uiteindelijk netto na de belasting overblijft, zou het UWV kijken naar de uitkomst van de belasting. Dus in het voorjaar 2016 kwam er een betalingsregeling om het gedeelte dat teveel was, terug te betalen aan de uitkering.

Tja, het hoort niet, maar als je een poos onder het wettelijk minimum moet rondkomen, terwijl je allemaal extra kosten hebt (toen was ik al ziek), dan gaat het extra geld vanzelf op aan kosten. Maar goed, mijn vader had uitgelegd dat er een beslagvrije voet geldt. Ik snapte er niet veel van, maar gaf dit aan bij het UWV voor de betalingsregeling. Volgens hen kon ik €128 bruto per maand inlossen… De beslagvrije voet meegerekend. Terwijl mijn uitkering €904,- was sinds januari 2015. Toen hield ik netto weer €833,03 over, terwijl je nog steeds alle extra kosten hebt en je vaste lasten. Ik heb toen meerdere keren hierover gebeld, maar kreeg steeds het antwoord dat dit bedrag met inbegrip van de beslagvrije voet was.

Na toesturen screenshots houdt UWV zich wel aan de beslagvrije voet

En wat bleek? Toen het UWV (zie ook een stukje naar onder) mij in oktober 2016 geheel goedkeurde, kwam ik in de bijstand terecht. In eerste instantie zou de bijstand de aflossing van de schuld met het UWV regelen, wat natuurlijk niet het geval was. Uiteindelijk kwam er (uit mijn hoofd) eind 2017 eens bericht voor het hervatten van de betalingsregeling.

Ik ben toen zelf opzoek gegaan naar de belastingvrije voet. En natuurlijk, het bleek dat er WETTELIJK niets van mijn inkomen ingehouden mocht worden! Daar heb ik toen een screenshot van opgestuurd, met het bericht dat ik uit goede wil wel €10,- per maand af wilde lossen. Gingen ze niet akkoord, moest ik mijn advocaat hier ook maar voor inschakelen. Ik kreeg zonder slag of stoot een bericht dat het geaccepteerd was. Nou breekt toch mijn klomp. Het UWV mag blijkbaar in alles zijn gang gaan, en de wet geldt niet voor deze instantie.

Al 2 keer juridische hulp ingeschakeld voor het UWV

In het begin van de uitkering, wordt alles voor het eerst berekend. Helaas had mijn werkgever een fout gemaakt, en met terugwerkende kracht alles in orde gemaakt. Het heeft een jaar geduurd dat ik in de verkeerde functieschaal en loonschaal was ingedeeld. Ik hoorde dus meer te verdienen, dan ik dat laatste hele jaar gedaan heb. Ook op papier was dit geregeld.

Nu neemt het UWV het loon van het laatste hele gewerkte jaar om je uitkering van te berekenen. Maar, ondanks de papieren van mijn werkgever, wilden ze niet het loon nemen dat ik had verdient (dit was achteraf alsnog in orde gemaakt door de werkgever, dus ik had het later wel ontvangen). Ook de rechtsbijstandverzekering kreeg het niet voor elkaar.

Medewerkers van het UWV dreigden bij keuringen

In 2016 heb ik een advocaat in moeten schakelen voor het UWV. Zoals op de website te lezen is, werd ik ook na 2011 steeds zieker. Ik heb van alles geprobeerd met werken, wat iedere keer geheel aangepast werd aan mijn gezondheid. Maar doordat deze steeds verslechterde, moest ik het dan weer opgeven en wat anders zien te bedenken. Ik heb tussen 2011 en 2013 diverse keren een herkeuring aangevraagd.

Ook degene die mij begeleide vanuit een re-integratie project (rond 2014) raadde me dit aan, omdat zij zag dat het niet ging. Zelfs medewerkers van het UWV die bijvoorbeeld cursussen geven (ook rond 2014), hebben het me meerdere malen gevraagd omdat het niet ging. Maar, ik durfde het toen al niet meer; de laatste keuringsarts die ik had, bedreigde me. Of misschien niet direct, maar zo voelde het wel. Ze vertelde dat als ik nog eens een keuring aan zou vragen, ik waarschijnlijk goedgekeurd zou worden en maar eens naar een drilkamp moest voor sport e.d. … Dat kon ik natuurlijk niet! En goedgekeurd worden… Als ik normaal kon werken had ik nooit gestopt!

Na indienen bezwaar keurt het UWV je ineens 100% goed

Maar, toen ik het in 2015 helemaal niet meer kon, en mijn webwinkel moest verkopen (waarvan het werk ook geheel naar mijn kunnen was aangepast), zat er niets anders op dan toch een herkeuring aan te vragen. Ondertussen had ik wel ontdekt waarom ik steeds zieker was geworden, dus dat kon misschien helpen. Niet dus… Ten eerste weten de keuringsartsen er niets van, ten tweede was er nog veel schade niet duidelijk. De keuring veranderde niets.

Toen ben ik in bezwaar gegaan. Dan krijg je nog eens een keuring, maar dan door een andere keuringsarts. En wat algemeen bekend is, artsen dekken elkaar altijd, dus die zullen in de meeste gevallen niet laten blijken dat een collega zijn/haar werk niet goed heeft gedaan. Maar deze maakt het nog mooier; Terwijl er ondertussen al wel diagnoses bij waren gekomen, heeft deze arts er van gemaakt dat het alleen de somatische stoornis was (terwijl er al genoeg te zien was uit de resultaten van onderzoeken, zoals scans), en de rest doodleuk van tafel geveegd. Oja, en ik was 100% goedgekeurd. Hoe is het toch mogelijk dat ze zo te werk mogen gaan. Dus, sindsdien ben ik ook hiervoor bezig met een rechtszaak, die al 2 keer zo lang duurt dan het zou gaan duren.

Nu lopen er 2 rechtszaken door de medische missers van de huisarts

Door het bovenstaande dus ook 1 van mijn eisen in de rechtszaak tegen de huisarts dat ik niets meer met een uitkeringsinstantie te maken heb ik de toekomst. Zonder de fouten van de huisarts had ik hier ook niets mee te maken gehad, en ik bedank voor de ellende die daar steeds bijkomt.

Meerdere advocaten hebben te kennen gegeven dat dat hier in Nederland zo niet werkt. Je bent ziek, dus een uitkeringsinstantie betaald een deel. En dat hierover afspraken zijn te maken, zodat de vergoeding die je krijgt, er buiten wordt gelaten. Nou, te zien is dat het UWV de wettelijke regels aan zijn laars lapt. Ik heb er dan ook geheel geen vertrouwen in dat dit goed zou komen. En al zouden ze zich er wel aan houden, veranderen die regels wel weer in de toekomst, en dan heb je nog het nakijken.

Het eerste probleem is er daardoor al. De tegenpartij wilde een klein voorschot uitkeren. Maar, omdat het UWV mij eruit gegooid heeft, zit ik nu in de bijstand. Ondanks dat het voorschot een vergoeding is voor alle kosten die ik al gemaakt heb de afgelopen jaren (dus geld wat ik heb uit moeten geven vanwege mijn gezondheid door de fouten van de huisarts, geld waar ik recht op heb), moet ik dat grotendeels inleveren. Dat wordt verrekent met mijn uitkering.

Medische fouten van andere artsen

Naast de huisarts zijn er nog een behoorlijk aantal andere artsen die medische fouten hebben gemaakt. Ik zal even toelichten waarom ik dan juist de huisarts aansprakelijk stel; deze maakte fout op fout. Dat terwijl hij wel in het bezit was van mijn volledige dossier en mij regelmatig zag met alle klachten. Ook hoort een huisarts een vitamine B12 tekort te kunnen vaststellen en behandelen.

Daarbij heeft hij ook hele eenvoudige dingen gemist zoals bloeduitslagen die duidelijk lieten zien dat de vitamine B12 niet werd opgenomen, en heeft hij niet een keer in de bijsluiter van het medicijn gekeken wat te zien is aan zijn behandelingen. Het is onmogelijk om alle artsen aansprakelijk te stellen, al heb ik de meesten ondertussen wel op de hoogte gebracht van hun fouten (wat uiteraard alleen een arrogante reactie oplevert van de artsen zelf).

De medische fouten van de andere artsen

Neuroloog 1:

Het begint in 2003 bij de eerste neuroloog. Deze had onderzoeken uit laten voeren waaruit bleek dat ik chronische hyperventilatie had. Achteraf is dit waarschijnlijk mijn hart geweest. Ook had hij met deze klachten net zo goed op een vitamine B12 tekort moeten testen vanwege de tintelingen. Zeker omdat de huisarts (degene die er voor deze huisarts was) het vermoeden van neuropathie had.

Reumatoloog:

In 2009 kom ik bij een reumatoloog. Deze gaat er (zonder het te controleren) vanuit dat de huisarts bloedonderzoek heeft gedaan naar een vitamine B12 tekort. Waarvan achteraf dus ook blijkt dat het onderzoek niet is uitgevoerd. Zonder verder een oorzaak van de klachten te onderzoeken, stelt de reumatoloog de diagnose fibromyalgie. Ondanks dat hij verbaast was dat de klachten en het ziek zijn bij mij zo heftig waren. Daarbij stuurde hij mij naar een psychologe, welke ook nog eens de kans op een somatische stoornis vast heeft gelegd. Heel slecht, aangezien er niet eerst naar lichamelijke oorzaken is gekeken. Als je eenmaal deze stempel hebt, kijkt bijna geen arts meer serieus!

Nog een medische fout van de reumatoloog, maar ook de cardioloog; ik had een hartfilmpje gehad en daaruit bleek dat ik een hartritmestoornis had. Daar had ik het bij de huisarts al vaker over gehad. Ik heb een briefwisseling tussen de cardioloog en reumatoloog, waaruit blijkt dat ze vinden dat ik te jong ben en dat het daarom wel niks zal zijn. Wel hebben ze het doorgegeven aan de huisarts met het bericht dat het waarschijnlijk niet door de medicatie komt. Dus ook dit had de huisarts moeten (laten) onderzoeken. Begin 2018 (dus 9 jaar later) blijkt dat ik inderdaad chronisch behoorlijke hartritmestoornissen heb, waar een oplossing voor nodig is.

Internist 1:

De eerste internist waar ik in 2012 terecht kwam, maakt het wat bonter en blijft medische fouten maken. Het is een invalster en niet de oorspronkelijke internist waar ik heen zou. Ze is ervan op de hoogte dat ik een paar maanden voor de afspraak vitamine B12 injecties heb gehad.

Aan de bloeduitslagen in het medische dossier is te zien dat ze om de zoveel tijd bloedonderzoek uitvoert, en vrolijk bekijkt hoe de vitamine B12 waarden steeds verder dalen. Dit mag helemaal niet; wanneer er eenmaal behandeld wordt, mag je niet meer van waarden uitgaan. Daarnaast ziet ze hoe snel de waarde zakt, dus dat ik het verder niet binnen krijg. Hierdoor vergroot de schade en wordt deze permanent. Ook stelt ze bloedarmoede vast, die spontaan verdwenen blijkt te zijn. Een soort van gelukkig dat de oorspronkelijke internist de laatste afspraak terug kwam van zwangerschapsverlof. Ze schrok van wat de inval internist gedaan had. Maar, ook deze zat er een beetje naast…

Internist 2:

Ok, de originele internist was er bij de laatste afspraak. Ze vertelde me dat ik tegen mijn huisarts moest zeggen dat hij heel dom was geweest. Dat had zij ook tegen haar invalster gezegd (ik heb een slecht geheugen, maar dit verbaasde me zo dat het is blijven hangen). Ze schreef in ieder geval wel de standaard behandeling voor, van 10 injecties, 5 x 2 injecties per week, gevolgd door een standaard onderhoudsdosering van 1 injectie per 2 maanden.

De internist drukte de huisarts op het hart dat dit levenslang moest. Ze heeft toen wel aan mij gevraagd of ik neurologische klachten had (wat de huisarts in de verwijsbrief had moeten zetten, maar niet gedaan heeft). Maar toen wist ik helemaal niet wat neurologische klachten waren. Bovendien waren alle klachten al onderverdeeld in aparte diagnoses, waardoor ik echt niet wist dat eigenlijk alle klachten hierbij hoorden. Nu wel, maar toen zeker niet, dus ik kan best nee hebben geantwoord. Ik wist niet dat de tintelingen neurologisch waren, of de vermoeidheid. Ik had toen dus al 2 injecties per week moeten krijgen voor langere tijd.

Neuroloog 1:

Nadat ik in 2015 ontdekte wat er mis was, ben ik op zoek gegaan naar antwoorden. Zo kwam ik weer bij de neuroloog terecht. Ik heb hem eerst het verhaal uitgelegd. Hij kreeg het zo benauwd dat duidelijk was dat hij zelf ook wel wist dat hij medische fouten had gemaakt. Maar goed, op dat moment wilde ik alleen duidelijkheid. Ik wilde weten of het mogelijk was dat ik zenuwbeschadigingen had zoals de gecombineerde strengziekte. Ik had veel pijn die moeilijk te verklaren was, net als de problemen met lopen. De man verbleekte en begon een beetje onzeker te pruttelen. Daaruit bleek dat hij er nog nooit van gehoord had. Ook was hij er niet mee bekend dat zenuwschade door een vitamine B12 tekort vaak niet zichtbaar is aan te tonen in onderzoeken.

Wel stuurde hij me maar even door naar een neuropsycholoog. Dat was helemaal een verhaal! Die stelde vast dat er wel wat was, maar hij kon niet zien wat uit zijn onderzoeken. Hij vond het maar raar en dacht dat ik de boel misschien voor de gek hield. Daarbij kwam ook hij weer met een somatische stoornis aanzetten, terwijl er ondertussen al heel veel te zien was op onderzoeken die al gedaan waren. En, de oorzaak van de klachten was al bekend. Die was lichamelijk, maar deze man vond dat hij het toch beter wist.

Thuis bekeek ik de uitslagen samen met de vriendin die meestal meegaat naar dit soort afspraken. Wat bleek? Hoe langer de dag duurde, en dus ook de onderzoeken, hoe slechter de resultaten waren voor de concentratie en het geheugen. Goh, wat zou dat betekenen? Misschien de moeheid, en de concentratie en geheugen stoornis die er zijn? Ik heb een klacht ingediend en heb het dossier laten vernietigen. Dit omdat het heel veel schade aan kan richten omdat het niet klopt, en andere artsen er vanuit gaan dat het dan maar tussen je oren zit.

Neuroloog 2:

Omdat ik absoluut geen vertrouwen meer had in mijn eigen neuroloog, wilde ik een second opinion. Dit is via internet en de zorgverzekering gegaan. Zo kwam ik terecht bij een hele goede neuroloog, die informatie had opgezocht (van Henk de Jong) en deze naar me doorstuurde. Ook had ik een telefoongesprek met hem, waarin hij aangaf dat hij dacht dat er veel permanente schade was van het B12 tekort, waaronder de gecombineerde strengziekte. Om dit goed duidelijk te krijgen, wilde ik een afspraak bij hem. Maar het ziekenhuis waar hij werkte, werkte tegen. Zij plaatsten me, ondanks mijn dringende verzoek bij de neuroloog van de second opinion een afspraak te maken, bij een andere neuroloog.

Deze neuroloog was ervan op de hoogte dat ik mijn huisarts aansprakelijk stelde. En ook een second opinion had voor de neuroloog die ik als eerste had. En daarbij kwam natuurlijk dat ik niet bij hem wilde, maar bij zijn collega. Dus… na een paar kneepje en tikjes hier en daar zei de neuroloog “ik kan aan uw loopje zien dat het tussen uw oren zit. U heeft een somatische stoornis”.

GRRRR! Mijn vader viel bijna van zijn stoel toen hij hoorde dat de neuroloog dit zo arrogant zei. En ik kon hoog en laag springen, aangeven dat alles uit onderzoeken te zien was etc. Dat was goed, maar dan wilde meneer wel eerst de bewijzen zien. Alsof je daar ook nog eens een zaak van wil maken. Ik heb gezegd dat ik een klacht zou indienen, en toch echt niet meer bij hem terug zou komen, als hij z’n werk zo slecht deed. Zeker niet aangezien ik er ook nog eens 2 uur voor had moeten reizen! Uit belediging heeft hij de diagnose, dus zonder enig onderzoek, laten staan. Ik heb een klacht ingediend bij het ziekenhuis. Maar zoals altijd, had dat absoluut geen zin, want meneer was een goede neuroloog en zoiets zou hij vast niet zeggen.

Artsen mogen medische fouten maken zonder consequenties

Ik geloof dat dit het wel was. Gelukkig zijn er ook nog een paar goede artsen geweest, al zijn dat er veel minder als degene die de medische fouten maakten. Het is toch ongelooflijk dat die mensen zo hun werk mogen doen, en dat het bijna niet mogelijk is om hier een consequentie aan te hangen? Het gaat wel om mensenlevens die verpest worden.

Financiële schade van de afgelopen jaren

De financiële schade, het inkomensverlies:

Door de medische fouten van de huisarts is er naast emotionele en lichamelijke schade, ook een behoorlijke financiële schade ontstaan.

Voordat ik ziek werd, werkte ik fulltime als teamleider in een grote supermarkt. Iedere week werkte ik over, en werkte tussen de 40 en 60 uur per week. Ik kon het contract niet duidelijk opnemen als screenshot, maar er staat sinds 1 juli 2008 teamleider, functiecode D en €11,92 bruto per uur.

Toen ik maart 2009 erg ziek werd, heb ik heel lang niet en minder gewerkt, en belande in de re-integratie. Uiteindelijk bleek na 2 jaar dat ik ongeveer 20 uur kon werken in een aangepaste functie. (Administratie met een compleet aangepast kantoor). Vanaf toen, dus 2011, kreeg ik een gedeeltelijke WIA uitkering. Al snel nadat de uitkering was ingezet, lukte het werk helemaal niet meer, waardoor ik volledig in de WIA terecht kwam, en allerlei dingen zelf probeerde, wat niets tot bijna niets opleverde.

Het verschil in inkomen

De financiële schade aan loon: Aan loon is het verschil aan inkomen van wat ik tussen juni 2011 en december 2017 minimaal had horen te ontvangen, en wat ik daadwerkelijk heb ontvangen: netto €51.046,70. Dit is inclusief cao verhoging, exclusief de functieverhogingen die ik regelmatig had. Dit is enkel loon (geen overuren en vakantiegeld). De extra’s van de bijstand en loon wat zelf met de verkoop van de webwinkel is verdient, zijn hier al af.

Screenshot van de CAO voor levensmiddelen bedrijven:

Screenshot CAO Levensmiddelenbedrijf

Vakantiegeld: 8 % van €81.046,70= €6483,73 (Dit zal in werkelijkheid iets anders zijn aangezien het 8% van je bruto loon is en er gaat meer belasting af van vakantiegeld).

Voor ik ziek werd in 2009 had ik c.a. gemiddeld €950,- bruto per jaar aan overuren/atv wat ik niet had opgemaakt. Ik werkte altijd veel over. 2009-2017 is 8 jaar = €950,- x 8= €7600,- bruto

Dit scheelt dus in 6,5 jaar tijd zeker €51.046,70 netto en €14083,73 bruto aan inkomsten.

Inkomsten van de afgelopen 6 maanden die er nu nog bijkomen(gerekend tot half juni 2018): 6×908= €5448 netto

(Tevens moet hier nog de pensioenopbouw bij, maar ik weet niet hoe dat werkt)

Huidige situatie

Huidige situatie: Ik ontvang €942,- netto per maand. Dit zou nu €1850,- netto per maand moeten zijn. Dit is een verschil van €908,- per maand netto! Dus zelfs per maand is de financiële schade groot. 

De extra medische kosten door de medische missers:

Rekening te houden met: Er is vastgesteld dat alle gezondheidsproblemen door het B12 tekort zijn gekomen. Dus alle kosten die hiermee te maken hebben, zijn ontstaan door de fouten van de huisarts. Zonder deze fouten zou ik deze kosten niet hebben gehad.

Vanaf 2006 is (in het begin veel, later altijd geheel) het eigen risico erbij gekomen: €2660,-

Medicatie/pijnstilling die ik zelf heb moeten betalen. Hier heb ik niet veel bonnen van bewaard omdat ik ze steeds kwijtraakte en vergat, en daarbij wist ik pas vanaf 2015 dat dit vergoed had horen te worden. Maar dit zal vanaf 2015-2017 ongeveer €1094,40 zijn.

De reiskosten van en naar ziekenhuizen, verblijf in hotel voor ziekenhuis onderzoeken, arbo etc. komen van kalenders en brieven, maar zijn ook lang niet allemaal bewaard. Dit komt op €485,-

De extra overige kosten door de medische missers:

Kosten i.v.m. wonen (wordt overal weg gepest door buren i.v.m. slaapstoornissen, kosten ongeveer, niet alles is terug te vinden): €1210,- vorige huis isoleren en verhuizen (hier komt nog bij dat de huur van de huidige woning een stuk hoger (c.a. €240,-, netto na huurtoeslag €50,- per maand = 19 maanden x €50,- = €950,-) is dan de huur van de vorige woning). Kosten wonen nu: (ik kampeer nu een soort van.) kwam op c.a. 2400,-. Er komt nog een rekening van c.a. €200,- en volgend jaar zal de rekening naar schatting €2300,- bedragen vanwege de elektrische kachel die nu gebruikt wordt als het koud en vochtig is.

Extra kosten kant-en klaar eten (snijden en schillen lukt vaak slecht, dus bijvoorbeeld geschilde aardappelen en worteltjes i.p.v. basis), is naar schatting €1460,- (€0,50 extra per dag).

Naast het bovenstaande verbruik ik meer elektra en water dan een “gezond” persoon omdat douchen bijvoorbeeld veel langer duurt en ik niet in het donker kan slapen. Als ik wakker wordt in het donker en ik moet opstaan, dan val ik.

De kosten van de aansprakelijkheid van de huisarts (excl. De printkosten e.d.): eigen bijdrage €180,-, kosten opvragen medische dossiers c.a. €30,-.

Griffierechten €79,-

De kosten van de rechtszaak tegen het UWV (zonder de huisarts had ik niets met het UWV te maken gehad): eigen bijdrage €180,-

Naast het bovenstaande komen ook nog de kosten van het autorijden, aangezien ik beperkt kan lopen (kleine stukjes) en niet kan fietsen. Dit is aanschaf, onderhoud, benzine en wegenbelasting, maar dat heb ik nog niet uit kunnen rekenen.

Het deel van de kosten waarvan er te schatten is/bonnen e.d. bewaard zijn komt dus op €13868,40. Dit is maar een gedeelte en kosten voor het autorijden en de extra water en elektra moeten nog berekend worden.

Totaal resultaat:

Dit is dus een verschil van in totaal (even bruto en netto samen getrokken) €83466,83 aan gemist inkomen en extra kosten van wat het had moeten zijn als de huisarts zijn werk had gedaan.

Per jaar is dat een verschil van (gerekend 2011-2017, dus min wat er dit jaar mist) €13003,14 en per maand een verschil van €1083,95, terwijl ik nu een minimum uitkering ontvang en wel de extra kosten heb.