Gestalkt, geïntimideerd en constant lastig gevallen…

Na lang wikken en wegen nu toch maar besloten om dit op mijn blog te delen. Eigenlijk mag het niet denk ik. Ook kan het tegenwerken als mensen in de buurt zich er mee gaan bemoeien. Maar, politie en wijkmeesters kunnen er niks mee, en ik weet niet meer wat ik moet doen.

Het begin

Vanaf begin oktober leek er iets geks aan de hand te zijn. Al de hele zomer als ik een auto in bezit had, ging ik zoveel mogelijk naar de moestuin om weg te zijn van mijn buren. Ook in de avond, dan at ik daar gewoon en las ik nog even een boekje, genietend van de rust. Het werd toen al vroeg donker, maar dat hinderde niet. Maar… als ik dan naar buiten ging om te roken, werd er geflitst! De eerste avonden dacht ik dat het aan mij lag, maar al snel bleek dat het toch echt gebeurde.

Iedere avond, zodra het donker was, zaten er mensen in de bosjes in de tuin tegenover de mijne, om dan een foto te maken als ik buiten stond te roken. Het is echt bizar als je daar achter komt, want je zit in “the middle of nowhere” en ’s avonds ben je vaak de enige daar. Gelukkig heeft een vriendin dit ook gezien, want de meeste mensen denken dat je gek bent geworden als je zoiets verteld. Op een gegeven moment slopen ze zelfs langs de heg waar naast ik stond, en toen werd het me te gek. Ik wist niet wie het waren of wat ze wilden, en ik zie heel weinig in het donker.

Het besef dat je gestalkt wordt

Eerst probeerde ik nog om dan een paar uur te wachten voor ik naar buiten stapten, in de hoop dat ze het opgaven. Maar zelfs als het ijskoud was en regende, zaten ze er nog. Dat maakte het nog enger. Want wie is zo gek om uren in de kou te gaan zitten wachten om een foto van me te kunnen maken? Bovendien werden ze steeds brutaler. Dan liepen ze te schreeuwen of stonden ze naast mijn huisje te kletsen. Of een avond zat ik een dvd te kijken op de laptop op de bank, en hoorde ik vlak achter me door het ventilatieluik steeds gekuch. Ik durfde uiteindelijk helemaal niet meer op de tuin te zijn als het donker was, en kwam van ellende geheel weer thuis te zitten.

We hebben nog geprobeerd om ze te pakken te krijgen. Ik moest dan bellen en dan kwam er een ploeg mannen. Of samen met die vriendin die het ook gezien had, kamde we het complex uit. Het nadeel echter van zo’n complex is dat het vrij groot en donker is. Ze kunnen alle kanten op, en zich overal achter verbergen (heggen, bomen, schuurtjes etc.). Ook zijn de wanden van het huisje dun, dus zodra ik belde hoorden zij dat ook. Dan stond ik te wachten op de mannen, en hoorde ik die mensen pratend via een andere kant het complex verlaten.

Thuis ging het verder

Eenmaal weer thuis dacht ik dat het wel over zou zijn. En dat ze het dan op de tuin ook wel zouden opgeven als bleek dat ik er niet meer was. Als ik ’s avonds thuis ben, rook ik meestal af en toe in de deuropening in de achtertuin. De eerste 2 avonden was er niks aan de hand. Zelfs de buren waren heel rustig. Maar, ongeveer de derde avond gebeurde het weer! Ik stond buiten te roken, en er werd geflitst. Ik heb mezelf die eerste week voorgehouden dat het toeval was, iets anders moest zijn. Want dat kon toch niet?

Het gebeurde niet iedere avond, maar wel regelmatig. Uiteindelijk begon het een beetje op te vallen dat als de moeder van de 2 buurmeisjes (als je c.a. 17 en 19 jaar nog meisjes kunt noemen) weg was, dat het dan gebeurde. Ook zag ik iemand eens wegduiken achter de poort van de buren. En op een gegeven moment viel het zelfs op dat nadat ik dan naar binnen ging, de achterdeur naast mij open en dicht ging, en er mensen naar boven stampten op de trap. Toen begon ik te vermoeden dat het de buurmeiden en hun vriendjes waren die dit al die tijd deden.

Nadat ik ongeveer 2 weken thuis was, was het half november. Toen begonnen de buren ineens weer met de overlast; de hele dag met deuren slaan, trap op en af stampen, bonken, boven met schoenen op een harde vloer stampen en hadden regelmatig (minimaal 3 x per week) urenlang de muziek heel hard aan. Zo ging het dag in dag uit, van ’s morgens vroeg tot wel 2 uur ’s nachts.

December 2018

Eind november was er ’s avonds als ik naar bed ging, en ’s morgens als ik wakker werd een vreemd geluid te horen. Het heeft heel lang geduurd voor ik bevatte dat ze dan een snurkopname lieten horen (dat heeft te maken met mijn slaapstoornissen gok ik). Maar het bizarre was, dat het ook precies was als ik ging liggen, en mijn wekker weer ging. Het leek er op of ze me echt constant in de gaten hielden om te zien wat ik aan het doen was. Ik slaap beneden omdat ik problemen heb met de trap, maar dacht toch wel dat de gordijnen redelijk waren…

Soms als moeders thuis was, en ze binnen niet te gek konden doen (moeders laat een heleboel toe, en maakt zelf ook herrie, maar de buurt mag niet weten dat ze dat doet), hingen de jongelui buiten rond. Achter, maar ook naast mijn huis waren ze te horen. Als ik dan voor in de keuken ging roken (ik wilde niet meer achter roken), gingen ze voor hangen en schreeuwen. We hebben geen voortuin, dus dan staan ze zo’n beetje voor je raam. Toch twijfelde ik nog steeds of zij het ook waren geweest op de tuin.

Het gaat steeds verder

Tot 2 avonden voor oud en nieuw. De hele avond was te horen dat ze achter en naast mijn huis rondhingen. En op het moment dat ik mijn raampje achter dicht deed omdat ik ging slapen, gooiden ze vuurwerk op het dak boven het raampje. Toen dacht ik, als jullie hier uren in de kou en het donker kunnen rondhangen om iets bij me te doen, dan zijn jullie het ook op de tuin geweest. In de daarop volgende dagen is er meerdere keren geprobeerd in te breken bij me. Of inbreken, in ieder geval was er met de achterdeur en het klapraampje erboven geknoeid. Er zat duidelijk schade aan het klapraam. Ook werd ik ’s morgens vroeg een keer wakker dat ik door het gordijn kon zien dat er iemand voor het raam stond, dus in mijn achtertuin. Mijn kat ligt altijd in de vensterbank achter, maar sindsdien wil ze dat niet meer als het donker is, en is ze bang om alleen thuis te blijven.

Actie proberen te ondernemen

De pogingen tot inbraak en in mijn tuin komen, het stalken en me in de gaten houden werd me echt teveel. Op 3 januari heb ik de buren een brief gegeven, met daarin de waarschuwing dat als dit niet op zou houden, ik de wijkmeester en politie in zou schakelen. Ook heb ik gevraagd of ze netjes op papier wilden zetten wat de problemen waren en waar ze last van hadden. Dit voor mijn rechtszaak. Zo kan ik via de rechtszaak een aangepast huis eisen, zodat we allebei geen problemen meer hebben van elkaar (al kan dat nog jaren duren en dan is het nog afwachten wat eruit komt).

Maar dat doen ze ook niet. Er volgde een behoorlijke ruzie hiernaast. De moeder wist blijkbaar niks van het stalken (terwijl ze wel in huis treitert) en vroeg de dochters of ze dat deden. Haar dochters plengde een paar traantjes en ontkende natuurlijk (het is dus zo gehorig dat je dat kunt verstaan). Moeders ging om 23:00 buiten in de achtertuin staan schreeuwen “ik vind het maar raar hoor, raar!”. Maar binnen kon ik haar dochters boven horen giechelen, van dat is mooi gelukt!

Naar de politie

Toen is het een paar dagen rustig geweest. Maar, al snel bleek dat als hun moeder van huis was, de dochters vrolijk verder gingen met vervelend doen en herrie maken. Omdat ik toen weer schade aan mijn klapraam had, heb ik de politie gebeld. Die zijn de schade komen bekijken en hebben foto’s genomen. Ze zeiden dat het geen inbraak was, dus het zal wel gedaan zijn met het idee “we laten zien dat we met haar bezig zijn”. Een paar dagen later moest ik naar het bureau om aangifte te doen. Toen bleek dat de politie die geweest was, de schade als oude schade had neergezet, terwijl duidelijk te zien was dat de houtsplinters er nog aan hingen en de beschadigde delen heel schoon waren. Ook heeft een vriendin van mij een paar weken later gezien dat er WEER nieuwe schade bij was gekomen. Heel jammer, dat de politie dat dan zo neerzet, want je kunt er dan dus niets meer mee.

Ook was er niet genoeg bewijs om aangifte te kunnen doen. Ik heb ze niet daadwerkelijk gezien, en krijg ze niet met mijn telefoon op camera. Ze zijn donker van huidskleur, en blijven op een redelijke afstand, wat mijn camera niet ziet. En met mijn krakkemikkige lijf kan ik er niet even achteraan. Dat ik ze gehoord heb en geluidsopnames van het getreiter heb, dat is natuurlijk onvoldoende.

De wijkmeesters

Daarna ben ik naar de wijkmeesters gegaan van de woningbouwvereniging. Dat schoot ook niet op; de wijkmeester is blijkbaar een grote fan van mijn buurvrouw. Toen ik probeerde te vertellen wat er aan de hand was, kwam hij er iedere keer tussen (ook toen ik al met een ander in gesprek was), dat ze dat nooooit zou doen! Dat was zo’n leuke vrouw, dat kan niet. Toevallig heb ik al meer mensen over de vloer gehad die zo dachten, maar er ondertussen heel anders over denken.

In principe kwam het erop neer dat ik alleen maar in een bemiddelingsgesprek kon gaan. En ik ga dus niet meer met die mensen om de tafel om een “gewoon” gesprek te voeren. Dat kan ik niet, echt niet! Bovendien heeft het geen zin, aangezien ze nooit eerlijk zullen zijn. In het begin dat ik er kwam wonen heb ik meermalen gevraagd of ze ergens last van had, maar ze hoorden nooit wat zei ze. Ook gevraagd dat als er wel wat zou zijn, of ze dan gewoon naar me toe wilde komen. Nooit, maar dan ook nooit hebben ze gewoon iets tegen me gezegd. (zie ook het feit dat ze steeds pesten vanwege mijn slaapstoornissen).

Beveiliging ingezet, maar ook dat werkt niet

Uiteindelijk hebben de wijkmeesters besloten een beveilings bedrijf in te zetten voor een maand. Die kan ik bellen als er overlast is. Niet voor het rondhangen en stalken, want daar mogen ze niets mee doen… De wijkmeester zou de buren niet op de hoogte stellen, maar mijn gok is dat dat wel is gedaan. Ze zijn er heel erg op bedacht. Maken nu kort herrie (10 tot 15 minuten), en stoppen dan weer een poosje.

Ook zijn ze gelijk stil als ze horen dat hier iemand is, of als ik aan het bellen ben. Ik kom nu niet veel meer buiten als het donker is, maar ook daar zijn ze veel voorzichtiger. Al heb ik van de week ook wel weer de bevestiging gehad dat zij het al die tijd zijn geweest; ik ging begin van de avond toch nog even roken in de deuropening, en toen werd er vanuit hun tuin geflitst (helaas was ik te traag met mijn camera). En daarna dat ik later in de keuken rookte gebeurde het daar door de gordijnen heen, en later in de avond achter door de gordijnen waren weer de flitsen van een camera te zien. En het lijkt me toch heel erg sterk dat er meerdere groepen zijn die dit bij mij doen. Het is al te gek voor woorden om zoiets te bedenken.

En nu…

Vanmorgen om 6 uur werd ik wakker van een hoop gestamp en gebonk. Omdat ik heel moe was (ik heb o.a. het chronische vermoeidheidssyndroom, en kan overdag al niet slapen terwijl dat wel nodig is), probeerde ik er doorheen te slapen. Ook met het idee dat het weer snel zou stoppen. Zo te horen was de moeder binnen aan het stampen, maar ook regelmatig hoorde je de buitendeur. Toen ik er om 7:00 genoeg van had, wilde ik het beveiligings bedrijf sms-en. Maar… zodra het scherm van mijn telefoon oplichtte, gingen ze snel naar binnen, waren stil en deden ze de lichten uit (dat zag ik toen ik mijn kat buiten liet) alsof ze nog sliepen.

Daaruit blijkt wel dat ze me echt constant in de gaten houden. Ook heb ik het vermoeden dat ze heel vaak in mijn achtertuin zijn als ik slaap. Maar, als ik wakker wordt duurt het een poos voor ik overeind kan komen door de pijn in mijn rug. Dan hebben zij al door dat ik wakker ben, en zijn ze al weg voor ik kan kijken.

Het is dus duidelijk dat ze heel moeilijk te pakken zijn. Zo kan ik er niets tegen doen. Maar ik kan ook geen leven meer leiden op deze manier. Ik durf ’s avonds geen stap te verzetten, en het is een heel akelig idee dat mensen zo gefixeerd zijn op je, en je constant in de nek hijgen. Bovendien wordt ik er heel verdrietig en depressief van. Het leven is zo al moeilijk genoeg met alle problemen en het ziek zijn, waarom moeten mensen zo lelijk doen?

Omdat ik het nu echt niet meer weet, en zo niet lang meer vol hou voor ik echt gek wordt, heb ik besloten om dit toch openbaar te maken. Ook gaan ze steeds verder, wat is de volgende stap? Misschien heeft iemand een oplossing, zijn er mensen die willen helpen met de wacht houden om bewijzen tegen ze te krijgen, of heeft iemand een infrarood camera te leen? Ik hoop het van harte….