Verweerschrift van het UWV

Omdat de uitspraak van de rechter in de rechtszaak tegen het UWV negatief was, ben ik in hoger beroep gegaan. Mijn advocaat wilde dit onder andere doen, omdat in de hele uitspraak van de rechter, maar 1 diagnose voorkomt. De hele uitspraak draait om de Dunne Vezel Neuropathie, terwijl er nog zo’n 15 andere diagnoses zijn! En ik eerst al voor meer dan de helft was afgekeurd op de fibromyalgie en de vaatziekten.

Verweerschrift van het UWV

Mijn advocaat heeft bij de rechtbank een hoger beroep ingediend, en daar is weer een verweerschrift van het UWV op gekomen. Eigenlijk gaan ze precies zo te werk als de vorige keer; ze negeren alle andere diagnoses (alleen zijn ze nu gefocust op een andere diagnose dan de DVN). Ook gaan ze nog steeds uit van een verzekeringsarts die al met pensioen had moeten zijn (zie ook het stuk over de uitspraak) en de verzekeringsarts die mij 100% heeft goedgekeurd nadat ik in bezwaar ben gegaan tegen het UWV.

Reactie van het UWV

Dit keer in het verweer van het UWV, gaan ze alleen uit van de slaapstoornissen, zie hieronder;

Uit het verweer van het UWV

Ik vraag me af hoe het kan dat er zo gelogen mag worden in een officiële rechtszaak? Het UWV geeft aan “dat er geen andere afwijkingen zijn vastgesteld in het slaaponderzoek, dan een toename van de diepe slaap”. Maar in hetzelfde slaaponderzoek als waar het UWV naar verwijst, staat dat ik heel veel lawaai maakte in mijn slaap, en constant snurk. En… Dat ik de hele nacht ernstige hartritmestoornissen heb gehad!

UWV negeert alle onderzoeksresultaten, diagnoses en klachten

Voor het gemak zien ze niet dat er het hele onderzoek van alles is gemeten, zoals het lawaai wat ik maak en de hartritmestoornissen? Het was juist de longarts die dit onderzoek uitvoerde, die direct aan de bel trok en mij doorverwees naar een cardioloog. Bovendien kan ik gemiddeld 2 uur liggen op een nacht. Daarna moet ik vanwege de pijn half zittend/half liggend verder zien te slapen. Ook daar zijn ze van op de hoogte. Hoezo heeft het UWV zorgvuldig onderzoek gedaan?

En daar komt nog bij; Naast de hierboven genoemde (verschillende) slaapstoornissen, zijn er dus nog 15 andere diagnoses;

DVN, gecombineerde strengziekte, hartritmestoornissen,PDS, PMS, CVS, ziekte van Reynaud, ziekte van Buerger, ziekte van Addison-Biermer, scoliose, versleten nek, chronische eczeem, Fibromyalgie, chronische gastritis en SOLK (die naar mijn mening onterecht is). Oja, en vermoedelijk nog artrose en zijn er nog een heleboel losstaande klachten zoals altijd ontstekingen in de mond en slijmvliezen.

Naar mijn mening valt dit ook onder medische missers, aangezien het UWV verzekeringsartsen inzet die dit soort stukken moeten beoordelen.

Brief aan minister Dekker

Naar aanleiding van nieuwsberichten dat onze minister Dekker wil bezuinigen door mensen met een minimum inkomen rechtsbijstand te ontzeggen, heb ik hem een brief geschreven. Helaas kon ik minister Dekker de brief niet op andere wijze sturen omdat contactgegevens niet bekend waren. Vandaar dat ik de brief op de blog zet, en hem er hopelijk via social media op kan wijzen.

De brief aan minister Dekker

28-09-2018, Den Helder

Geachte meneer Dekker,

Op het nieuws en in de (online) kranten wordt gemeld dat u erover denkt om mensen met een bijstandsuitkering rechtshulp te ontzeggen. Dit zal echter niet gelden voor strafrecht en asielzaken.

In de Nederlandse grondwet, maar ook in de nationale verdragen en het Europees verdrag zijn de rechten voor de burgers opgenomen. Om het u makkelijker te maken, zal ik de daartoe doende stukken voor u citeren;

http://wetten.overheid.nl/BWBV0001017/1979-03-11#Verdrag_2

Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, New York, 16-12-1966

Artikel 26:

“Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder discriminatie aanspraak op gelijke bescherming door de wet. In dit verband verbiedt de wet discriminatie van welke aard ook en garandeert een ieder gelijke en doelmatige bescherming tegen discriminatie op welke grond ook, zoals ras, huidskleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere status.”

In het bovenstaande verdrag kunt u lezen dat we allemaal gelijk zijn voor de wet, en hierdoor ook gelijke aanspraak kunnen maken op bescherming door de wet. En dat de burger gegarandeerd wordt dat die deze bescherming ook krijgt. Ongeacht welke verschillen, dus ook een lager inkomen. Regelmatig ontstaan er rechtszaken doordat de wet niet is nageleefd. Dus ook dan heeft een burger recht op bescherming.

https://www.denederlandsegrondwet.nl/id/vgrnbac43qvy/hoofdstuk_1_grondrechten

In de Nederlandse grondwet staat in artikel 18:

“1. Ieder kan zich in rechte en in administratief beroep doen bijstaan.

  1. De wet stelt regels omtrent het verlenen van rechtsbijstand aan minder draagkrachtigen.”

In de toelichting van dit artikel staat:

1.       Toelichting

“Artikel 18 regelt de rechtsbijstand. Iedereen kan zich bij de rechter of bij een geschil met de overheid laten bijstaan door iemand anders, zoals een advocaat.

Het tweede lid regelt dat niemand op grond van zijn geringe
financiële draagkracht deze bijstand niet krijgt
. Deze bepaling kan men aanmerken als een bepaling met een karakter van sociaal grondrecht. Na dit artikel volgen nog meer van dergelijke bepalingen.

De wettelijke regeling, bedoeld in het tweede lid, is de Wet op de rechtsbijstand.”

Er staat dus in onze grondwet, dat iedereen, dus ook mensen die het zelf niet kunnen betalen, recht hebben op rechtshulp.

http://www.minbuza.nl/ecer/eu-essentieel/handvest-grondrechten/rechtspleging-art.-47-t-m-50/recht-op-een-doeltreffende-voorziening-in-rechte-en-op-een-onpartijdig-gerecht-artikel-47.html

In artikel 47 van de Europese grondwet staat het volgende:

Eenieder heeft recht op een eerlijke en openbare behandeling van zijn zaak, binnen een redelijke termijn, door een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld. Eenieder heeft de mogelijkheid zich te laten adviseren, verdedigen en vertegenwoordigen.

Rechtsbijstand wordt verleend aan degenen die niet over toereikende financiële middelen beschikken, voor zover die bijstand noodzakelijk is om de daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen.”

Dus ook hierin wordt vermeld dat wij als burger, allen recht hebben op een eerlijke behandeling en financiële rechtsbijstand.

Als u uw besluit door laat gaan, betekend dat in mijn ogen dat u de Nederlandse grondwet, Europese grondwet en het internationale verdrag zal moeten aanpassen. Want volgens die wetten kunt u uw besluit niet doorzetten.

Terwijl u minister bent, en een voorbeeld functie heeft in Nederland, discrimineert u met uw besluit uw eigen volk. Of in ieder geval de mensen die niet genoeg verdienen om zelf rechtshulp in te schakelen.

Graag zou ik u het volgende willen vertellen. Misschien dat u het nog niet wist. Maar de rechtsbijstand in Nederland is jammer genoeg al niet zo best. Dat kan ik u vertellen door de ervaringen om mij heen, maar helaas ook uit eigen ervaring;

Doordat een arts zijn werk niet heeft gedaan, kan ik niet meer werken en zit ik aan een minimum uitkering. Daarbij zijn er door ziekte behoorlijke kosten ontstaan. Omdat ik nu niet rond kan komen en alles kwijt ben, heb ik een rechtszaak aan moeten spannen tegen deze huisarts.

Ook het UWV doet niet netjes zijn werk. Doordat zij de bevindingen van artsen negeren, ben ik nu 100% goedgekeurd, terwijl ik helemaal niet kan werken. Dus ook tegen het UWV heb ik een rechtszaak aan moeten spannen.

Terwijl ik al niet rond kan komen door alle extra kosten, krijg ik onvoldoende vergoed in deze rechtszaken om ze uit te voeren. Dit kan enkel doordat bijvoorbeeld de tegenpartij een expertise heeft betaald, of door leningen van derden (die ik voorlopig niet kan afbetalen, en misschien wel nooit). Want alleen de verplichte eigen bijdrage wordt vergoed voor een advocaat door de bijzondere bijstand. Maar niet de expertises die voor beide rechtszaken nodig zijn, en al snel €500,- kosten per stuk. Ook de reizen naar de rechtszaal, het opvragen van medische dossiers en bijvoorbeeld de verplichtte griffiekosten worden niet vergoed.

Daarbij is uit beide rechtszaken gebleken dat rechters niet helemaal eerlijk zijn, dat een tegenpartij helemaal niet eerlijk hoeft te zijn en dat als je een slechte advocaat hebt, je niet zomaar kunt overstappen en al helemaal geen klacht in kunt dienen.

Het lijkt erop dat op die manier al niet de grondwet wordt nageleefd in Nederland op dit gebied. Ik krijg niet de financiële mogelijkheid om het recht te krijgen waar ik recht op heb, en ook geen eerlijke behandeling in de rechtszaal.

Tevens ben ik door de arts in een dergelijke situatie terecht gekomen, dat naar mijn mening ook andere grondrechten niet gelden. Ik hoop dat u eens wilt kijken op http://www.medischemissersnl.nl. Daar kunt u het hele verhaal lezen, het verloop van de rechtszaken en de situatie waar ik mij nu in bevindt.

In het Internationaal Verdrag inzake economische, sociale en culturele rechten, New York, 16-12-1966, staat;

“De Staten die partij zijn bij dit Verdrag erkennen het recht van een ieder op een behoorlijke levensstandaard voor zichzelf en zijn gezin, daarbij inbegrepen toereikende voeding, kleding en huisvesting, en op steeds betere levensomstandigheden. De Staten die partij zijn bij dit Verdrag nemen passende maatregelen om de verwezenlijking van dit recht te verzekeren, daarbij het essentieel belang erkennende van vrijwillige internationale samenwerking.”

Ook staat er:

“1 De Staten die partij zijn bij dit Verdrag erkennen het recht van een ieder op een zo goed mogelijke lichamelijke en geestelijke gezondheid.”

Doordat de rechtszaken al jaren duren, en door de fouten van de arts en het UWV, kan ik bovenstaande niet helemaal herkennen over de afgelopen jaren.

En ondanks dat dit misschien een extreem voorbeeld is, voor alle slachtoffers van medische fouten geldt in Nederland dat het haast onmogelijk is om gerechtigheid te krijgen. Naast het bovenstaande is ook de vergoeding vaak nog eens ver beneden wat eerlijk is. Maar ook o.a. (want er zijn vast nog wel meer van dit soort zaken die veel voorkomen) moeten mensen die afhankelijk zijn van het UWV regelmatig een advocaat in de arm nemen.

En dan wilt u ook nog eens de kans op recht helemaal ontzeggen? Ik hoop dat u er na deze brief nog eens over na wilt denken, want er is meer aan de hand dan u waarschijnlijk weet. Dat hoop ik in ieder geval naar aanleiding van uw besluit. Want als u hier wel van wist, hoe kunt u dit mensen dan aandoen? En hoe kunt u dan de grondrechten van de mens negeren?

Als laatste zou ik graag nog aan u kwijt willen; u geeft aan dat mensen maar meer zelf moeten oplossen. Als (overheids)instanties, organisaties en bedrijven eens beter hun werk deden, zou het niet zo vaak nodig zijn om een rechtszaak aan te spannen. Misschien is het beter om het probleem bij de wortel aan te pakken, in de plaats van de grondrechten te schenden?

Vriendelijke groet,

Linda de Klerk

Uitspraak in de rechtszaak tegen het UWV

Uitspraak van de rechtszaak tegen  het UWV

Sinds 2016 ben ik bezig met een rechtszaak tegen het UWV. Het zou 1 jaar duren, maar nu na 2 jaar is de uitspraak gedaan.

Zoals verwacht kreeg het UWV gelijk, en heb ik de rechtszaak tegen het UWV verloren. Voor ruim 5 jaar was ik meer dan de helft afgekeurd. Sinds het voorjaar van 2011. Sindsdien zijn er diagnoses/ziektes bijgekomen, zoals hartklachten en zenuwziekten. Maar ondanks dat, werd ik in 2016 100% volledig goedgekeurd. Omdat ik in bezwaar was gegaan tegen de uitslag van een keuring.

Toen ik mijn vader belde met de uitslag (die weet nogal wat op dit gebied), zei hij dat het te verwachten was; een overheidsinstantie krijgt de eerste ronde altijd gelijk. Mijn advocaat in die rechtszaak is van mening dat ik in hoger beroep moet gaan omdat hij het er geheel niet mee eens is.

Deze rechtszaak is begonnen omdat ik echt niet meer kon werken. En aangezien ik anders 40 per week moet werken (wat geen optie is), ben ik in hoger beroep gegaan. Al maak ik me wel zorgen om de kosten. Want ook hier is weer een expertise voor nodig. En een expertise kost al gauw een paar honderd euro. Die heb ik niet. En het wordt niet vergoed door de bijzondere bijstand of een andere instelling. Terwijl je in Nederland wettelijk gezien de kans moet krijgen om een rechtszaak te voeren als dat nodig is.

Ook deze rechter is niet eerlijk

In het kort geding dat ik laatst heb aangespannen in de rechtszaak tegen de huisarts voor een voorschot, bleek in de uitspraak van de rechter dat hij niet (goed) gekeken had naar de bewijzen die waren ingebracht. Nu blijkt dat de rechter in de rechtszaak tegen het UWV precies hetzelfde heeft gedaan.

Het opvallende is, dat tijdens de zitting, deze rechter zich negatief uitliet over het feit dat het UWV niet was komen opdagen op de zitting. En daarbij zei dat hij het een vreemde zaak vond. Dat omdat hij al had gezien dat ik eerst 5 jaar voor meer dan de helft was afgekeurd, en ineens terwijl er diagnoses bijkwamen, ik ineens 100% was goedgekeurd. Na het in bezwaar gaan tegen een beslissing van het UWV. Van die uitspraken zie je jammer genoeg niets terug in de officiële uitspraak van de rechter.

De rechter neemt geen moeite om ingediende stukken te lezen

De rechter geeft o.a. aan in de uitspraak dat ik zeg dat mijn artsen niet willen beoordelen of ik kan werken of niet.

Het klopt, de meesten geven aan dat alleen een verzekeringsarts dit mag doen. Uiteraard heb ik nooit gezegd dat alleen de artsen van het UWV dat “kunnen”. Ik denk zelf dat artsen en specialisten direct van een patiënt die veel beter kunnen beoordelen, omdat die de patiënt vaker zien en omdat zij meer kennis hebben van de klachten en ziekten waar het om gaat.

Echter, de neuroloog die ook de dunne vezel neuropathie heeft vastgesteld, heeft in zijn brief voor de advocaat ook gezet dat hij van mening is dat ik niet meer professioneel kan werken. Daarbij is er ook een bericht van een deskundige waarin hij zegt dat ik niet meer kan werken.

Deze heeft de rechter ook gehad… Evenals berichten van mijn voormalige werkgever aan het UWV, die in 2010 al voorspelde dat ik niet meer zou kunnen werken. En een rapport van een re-integratie begeleidster waarin staat dat ik heel erg mijn best doe, maar steeds ergens mee moet stoppen omdat het lichamelijk niet haalbaar blijkt. Daarbij is er ook een brief van een vriendin en een van mijn moeder die beiden uitleggen wat de beperkingen met werk, maar ook in het gewone leven betekenen. Dat zij dus heel vaak met van alles moeten helpen omdat ik bepaalde dingen zelf niet meer kan.

De rechter gaat akkoord met een slechte expertise

Er is een “onafhankelijke” arts/neuroloog ingesteld voor een expertise voor deze rechtszaak. Helaas was dit een man die eigenlijk al met pensioen had moeten gaan, want hij heeft een heleboel gemist. Dit heeft ervoor gezorgd dat hij natuurlijk niets anders kon vaststellen als de laatste verzekeringsarts.

Ook simpele dingen klopten niet in zijn rapport. Hierover heb ik een brief gestuurd voor de rechter met bewijsstukken als onderbouwing dat zijn rapport niet klopte. Maar, de rechter is nog steeds van mening dat dit een kundige expertise arts was. Wel had deze neuroloog eerlijk vermeld dat hij niets wist over het chronische vermoeidheid syndroom, en gesuggereerd dat hier misschien door een andere specialist naar moest kijken, aangezien het vooral om de urenbeperking ging die compleet was verdwenen. Mijn advocaat stemde daar mee in. Maar, ook dat vond de rechter niet nodig.

En zo staan er nog wel wat dingen in de uitspraak voor de rechtszaak tegen het UWV, die niet kloppen. Bovendien gaat het tot nu toe alleen maar over de dunne vezel neuropathie, terwijl ik NOG 15 andere diagnoses heb. Voorheen was ik afgekeurd op de fibromyalgie.

Mijn ervaringen tot nu toe zeggen dat het hier in Nederland helemaal fout gaat op dit gebied. Er is zo geen gerechtigheid. Bovendien, als rechters en artsen zo hun werk allemaal maar mogen doen, en hier zoveel geld mee verdienen… Do I need to say more?

Wordt vast vervolgd…

Voorbeeld van het verweer van de huisarts

In het verweer van de tegenpartij, kun je al lezen dat het er in de rechtszaak niet bepaald eerlijk aan toe gaat. In ieder geval niet in een rechtszaak die gaat om medische missers. De verzekering van de huisarts mag alles zeggen, en dat doen ze ook. Of het nu waar is of niet. Ze presteren het zelfs om een stuk tekst van een arts te citeren, en daar geheel iets anders van te maken.

De huisarts zou meewerken als ik gelijk bleek te hebben

Toen ik erachter kwam wat er mis was, heb ik diverse gesprekken gehad met de huisarts. In het laatste gesprek zegt hij dat hij mee zal werken als blijkt dat ik gelijk heb. Dat gesprek heb ik toen opgenomen, zonder zijn medeweten. Dat mag als je het voor jezelf gebruikt. Je mag het de opname alleen nooit openbaar maken.

Ondertussen blijkt dat ik gelijk heb. Helaas niet dankzij de expertise arts, maar wel door de andere artsen en deskundigen. Ook heeft de verzekering van de huisarts 2 van de fouten erkend. Toch zit het verweer van de huisarts heel anders in elkaar.

Fout nummer 4 van de huisarts

De huisarts heeft meerdere fouten gemaakt; 1 te laat op een vitamine B12 tekort testen. 2 behandelen met tabletten. 3 de ziekte van Addison-Biermer over het hoofd zien (opnamestoornis voor vitamine B12 tekort) 4 behandelen met 5 injecties. En zo zijn er nog een aantal, maar 4 neem ik als voorbeeld om het verweer van de huisarts te laten zien.

Bij fout 3 ziet de huisarts de opnamestoornis over het hoofd. Na de behandeling met tabletten, is mijn vitamine B12 waarde gedaald van 90 pmol/L naar 77pmol/L. Dit betekend dat de vitamine niet via de “normale weg, door de maag, kan worden opgenomen. Dan moet er levenslang geïnjecteerd worden, tenzij de oorzaak gevonden wordt en met zekerheid wordt weggenomen. (Wat niet is gedaan, want daar heeft hij nooit onderzoek naar gedaan. Fout nummer zoveel) In de plaats daarvan, geeft de huisarts dus 5 injecties en daarna niets meer.

Uiteraard is de huisarts hier ook voor aansprakelijk gesteld, en is dit een fout die wel is vastgesteld door de expertise arts.

Het eerste verweer van de huisarts op deze fout

In het eerste verweer geeft de huisarts zelf naar zijn verzekering aan, dat hij 5 injecties heeft gegeven zoals het gebruik is binnen zijn praktijk. Hij geeft hiermee dus zelf al aan dat de gegeven behandeling standaard is bij hem. Zie ook de screenshot hieronder, van september 2016;

Verweer huisarts

Wat de huisarts ook aangeeft, is dat er na deze injecties een vervolg wordt besproken. Maar als de huisarts tegen een patiënt met injectie fobie zegt dat de injecties niet werken, en voorstelt om te stoppen, zal die er natuurlijk niet tegen in gaan. (En nog steeds is de 5 injecties helemaal fout)

 

Het tweede verweer van de huisarts op deze fout

In het tweede verweer op de fout van de 5 injecties, geeft de huisarts precies hetzelfde antwoord. De 5 injecties zijn het beleid van zijn praktijk, en die heeft hij gegeven. Jammer genoeg kan ik het verweer even niet terug vinden in alle papieren. Ik kan er dus geen screenshot van maken. Maar, van het derde verweer heb ik die weer wel.

Het derde verweer van de huisarts op dezelfde fout

Het derde verweer van de tegenpartij bevatte weer een stuk geschreven door de huisarts zelf. Dit is van februari 2018. De verzekering van de huisarts, en de huisarts zelf zijn heel lelijk in dit verweer. Ze proberen alle fouten af te doen of op mij af te schuiven.

Onder andere dus ook de fout van de 5 injecties. Na 2 keer eerder in een verweer gezegd te hebben dat 5 injecties het beleid van zijn praktijk zijn, zegt hij nu dat ik wel gestopt zal zijn. Zie het screenshot hieronder;

verweer huisarts 5 injecties

Conclusie

De huisarts houdt zich dus niet aan zijn woord (wat te verwachten was natuurlijk). Maar het is toch vreemd dat zoiets zo kan in Nederland? Als slachtoffer van medische missers moet je vechten voor je recht. Maar, de tegenpartij die de fouten heeft gemaakt, mag alles doen wat ze wil.

Kort geding rechtszaak huisarts

In de rechtszaak tegen de huisarts heb ik een kort geding aangespannen. Dit omdat ik niet rond kan komen, geen vervoer meer heb, medicijnen e.d. niet kan betalen en wie weet door de schulden die ondertussen zijn ontstaan straks ook nog eens het dak boven mijn hoofd kwijt raak. Via het kort geding heb ik een voorschot gevraagd op de rechtszaak. De rechtszaak gaat nog jaren duren, en daar kan ik niet meer op wachten.

Het kort geding is aangespannen omdat de tegenpartij geen rekening wilde houden met de bijstand

De tegenpartij heeft toegegeven op 2 punten. 2 Medische missers van de arts, maar zij willen absoluut de schade niet erkennen. Een paar maanden terug wilden zij wel meewerken aan een voorschot. Welke natuurlijk bij lange na niet voldoende is voor een paar jaar. Daarbij wilden ze geen rekening houden met het feit dat ik maar een klein gedeelte mag houden, en de rest verrekend wordt met de uitkering. Dus dan gaat het van de vergoeding af, maar ik heb er niets aan.

Wat ze ook probeerden, was schikken voor een minimaal bedrag. Met de bedoeling daarmee de hele rechtszaak af te ronden. Het precieze bedrag mag ik geloof ik niet noemen. Maar laten we zeggen dat het nog niet eens voldoende zou zijn voor een paar maanden. En ook dan, zou dat op dit moment van mijn bijstandsuitkering worden gehaald. Dus ook daar zou ik helemaal niks aan hebben. Al die jaren voor niets in de ellende gezeten van de rechtszaken, en de hel waar ik al bijna 10 jaar in zit gaat dan vrolijk verder. Nee bedankt dus. Een kort geding was de enige mogelijke oplossing om eens uit de financiële ellende te komen.

De advocaat had liever niet dat ik het deed, aangezien er ook een kans is dat je verliest, en dan de proceskosten nog eens voor je rekening krijgt. Maar, ik wist niets anders meer, dat was mijn laatste redding. En meer te verliezen heb ik bijna niet.

De voorbereiding van het kort geding

Al tijdens de voorbereiding kreeg ik er een hard hoofd in. Ik heb al niet veel vertrouwen meer in mijn advocaat, want ze doet niet veel, en wat ze doet moet ik altijd verbeteren. Terwijl zij de advocaat is en duur verdient. We hebben telefonisch e.e.a. doorgenomen, en het bleek dat na 3 jaar, ze nog niet veel uit haar hoofd wist, of zo wist op te zoeken. Ook legde ze weinig uit, en kwam ze pas achteraf met de mededeling dat het mij €79,- griffiekosten zou kosten. (Waar ze achteraf vrijstelling voor had kunnen vragen vanwege mijn financiële toestand). Ook stuurde ze niet alle nodige papieren op naar de rechter.

De zitting van het kort geding

Toen de zitting begon, kreeg ik helemaal de zenuwen. Ten eerste had de tegenpartij nog geen week gehad om zich voor te bereiden, omdat zij toen pas een advocaat hebben ingeschakeld. Maar, die mevrouw kwam met een heel pleidooi in een mapje voor iedereen. Mijn advocaat had gewoon het complete dossier mee wat door elkaar lag…

De tegenpartij begon, en toen het de beurt van mijn advocaat was, was het steeds ehm, uh, ehm etc. Toen kreeg ze ook nog eens een standje van de rechter; hij had de belangrijkste papieren, de samenvatting, niet gelezen. Want dat had ik gemaakt. En niet mijn advocaat. (En dat had ik dus gedaan, omdat mijn advocaat dat niet deed en nooit wat wist. Hier kon ze alles zo in opzoeken.)

De tegenargumenten die mijn advocaat gebruikte waren niet de sterkste, en klopten soms ook niet zodat ik het moest verbeteren. Zelf mocht ik gelukkig ook af en toe spreken, waardoor ik nog een aantal belangrijke dingen kon toevoegen. De tegenpartij had op 2 punten de medische fouten van de huisarts toegegeven, maar er is er in de hele zitting maar 1 ter sprake gekomen. De rechter gaf beide partijen de opmerking dat ze niet netjes werkten en overal veel te lang over deden. (Waardoor ik het vermoeden heb dat hij toch een deel van mijn aantekeningen heeft gelezen). De man leek wel te begrijpen dat er noodzaak was. Maar maakte zich zorgen om het feit dat als ik de zaak verloor, ik het voorschot nooit terug zou kunnen betalen (alsof ik de proceskosten na het verliezen wel kan betalen). Het was dus 2 weken afwachten op de uitspraak.

Het kort geding, de uitspraak

Helaas was de uitspraak negatief, waardoor de bodemprocedure ook al negatief zal beginnen. En… Ik kan vanaf nu een rekening van €3000,- verwachten.

In de brief van de uitslag van het kort geding staan een aantal zaken waarom het kort geding is afgewezen, waar ik het niet mee eens ben (in de screenshots heb ik de namen weg moeten halen);

Screenshot kort geding uitspraak

In de bovenstaande uitspraak beweerd de rechter dat ik vind dat in 2009 al aan DVN (Dunne vezel neuropathie) gedacht moest worden. Dit heb ik helemaal niet beweerd. Wel dat er toen al aan een vitamine B12 tekort gedacht had moeten worden. Aangezien er toen fibromyalgie is vastgesteld zonder te kijken naar een lichamelijke oorzaak voor de pijn.

De rechter geeft in bovenstaande stuk eerst aan dat de tegenpartij toegeeft dat de huisarts is afgeweken van de standaard. Maar, ook dat zij vinden dat er door de korte duur dat er is afgeweken, de huisarts niet duidelijk verantwoordelijk is voor de schade.

Er had ten eerste al veel eerder behandeld moeten worden, dus die periode is onbehandeld. De huisarts begint 2011 met de behandeling. En pas in 2015 ontdek ik wat er aan de hand is, en vraag ik zelf om de juiste behandeling. Als je de periode niet mee rekent dat ik niet behandeld werd, is de periode voor behandeling alsnog 4 jaar. Dat is een lange tijd voor iemand die ziek is en beter moet worden?!

De rechter zegt “moet er sprake zijn van een of meerdere toerekenbare tekortkomingen in de nakoming van de zorgplicht”

De tegenpartij had al toegegeven op 2 punten. En bovendien, ze wilden al schikken.

“en moet als gevolg van de tekortkoming(en) schade hebben geleden”

De rechter was in het bezit van 2 brieven. 1 van DE deskundige van Nederland die daarin bevestigd dat alle schade door het tekort komt en dat de huisarts meerdere malen fout heeft gehandeld waardoor de schade permanent is geworden. En 1 brief van een specialistische arts op dit gebied. Waarin nog eens wordt duidelijk gemaakt dat alle gezondheidsschade door het vitamine B12 tekort komen, welke de huisarts dus had moeten behandelen. (Zie ook de aansprakelijkheid en schade)

De rechter had dus kunnen lezen dat dit inderdaad zo was. Naast de brieven waren er nog wetenschappelijke artikelen toegevoegd om dit te onderbouwen.

De rechter zegt “Weliswaar voert … aan dat andere deskundigen vinden dat dit wel het geval is, maar dat heeft zij verder niet met bescheiden onderbouwd.”

Hoezo niet met bescheiden onderbouwd? Zoals hierboven staat had de rechter een brief van een deskundige en specialistische arts in bezit. Waar bovenstaande mee werd onderbouwd, evenals wetenschappelijke informatie…

De rechter geeft hier aan dat de schade vanaf 2011 is. Er was een brief van een expertise arts, die zijn werk naar mijn mening niet naar behoren had gedaan. Maar ook in de brief van de deskundige die de rechter had, staat dat het tekort al veel eerder onderzocht had moeten worden. Alsmede in de wetenschappelijke stukken en de samenvattingen die de rechter had.

Rechtszaken medische missers niet eerlijk in Nederland

De advocaat gaf aan dat de rechter de brief van de deskundige waarschijnlijk te onbelangrijk vond, omdat deze geen expertise arts is. Maar als een arts en deskundige hetzelfde zeggen, en de deskundige is DE deskundige van Nederland welke artsen adviseert en er samen mee gewerkt heeft, vind ik het een kwalijke zaak als dat niet serieus wordt genomen. En dan nog, was er de brief van de specialistische arts, waarin uitgebreid uitgelegd werd waarom alle gezondheidsklachten door het vitamine B12 tekort zijn ontstaan.

Maar goed, uit zijn opmerking dat ik niet onderbouwd had dat zij dat vonden, blijkt wel dat de rechter wel meer niet gelezen had dan de door mij gemaakte samenvattingen. Want zeg eens eerlijk; de tegenpartij heeft al op 2 punten toegegeven en wilde al schikken. Alleen geen redelijke schikking. Had de rechter dan niet een redelijker bedrag kunnen toezeggen? Wat niet op zou gaan aan de uitkering, en dus niet van mijn totale vergoeding af zou gaan?

Ik kan haast niet geloven dat dit zo kan in Nederland. Als iedereen zijn werk maar niet doet, hoe moet je dan in vredesnaam ooit recht halen??? En dan wel €3000,- rekenen voor zoiets, terwijl er niet eens de moeite wordt genomen om de bewijzen door te nemen, en iemands toekomst hangt hier van af?

Het UWV

Mijn ervaringen met het UWV zijn al die jaren eigenlijk niet zo goed geweest. Als ik het goed zeg, kwam ik rond het voorjaar 2011 in de WIA van het UWV terecht. Ik had toen 2 jaar in de re-integratie gezeten, en het bleek dat ik niet volledig meer kon werken, en zeker niet meer terug kon in eigen functie. Ik ging over op de administratie van het bedrijf, en zakte in uurloon, wat door de WIA werd aanvult. Helaas bleek al vrij snel dat ik ook dat werk niet kon doen. Hierdoor kwam ik in de zomer van 2011 helemaal in de WIA.

Uitkering UWV onder het wettelijk minimum inkomen

Het bizarre is, dat ik voorheen altijd de bedragen voor het wettelijk minimum inkomen kon vinden, ook van voorgaande jaren. Maar nu kan ik ze niet meer terug vinden. Maar, ik weet wel dat ik bij het UWV diverse keren onder het wettelijk minimum inkomen heb gezeten. Meestal ging het om €10,-, of een paar tientjes. Maar als je met zo’n bedrag moet rondkomen, scheelt dat heel veel. Dan hoor je dus een aanvullende toeslag te krijgen. Ik vroeg het bij het UWV, het UWV stuurde me door naar de gemeente. En de gemeente stuurde me terug naar het UWV. Uiteindelijk geef je het op, want geen van de instanties wilde dus het inkomen aanvullen tot het WETTELIJK minimum inkomen. 

UWV houdt geen rekening met beslagvrije voet

In 2015 heb ik mijn webwinkel moeten verkopen, omdat dat werk ook niet meer ging. Hier hield ik een gedeelte van over. Ik heb toen meerdere keren gebeld, hoe ik dit met de uitkering op kon lossen. Omdat het moeilijk te voorspellen is wat er uiteindelijk netto na de belasting overblijft, zou het UWV kijken naar de uitkomst van de belasting. Dus in het voorjaar 2016 kwam er een betalingsregeling om het gedeelte dat teveel was, terug te betalen aan de uitkering.

Tja, het hoort niet, maar als je een poos onder het wettelijk minimum moet rondkomen, terwijl je allemaal extra kosten hebt (toen was ik al ziek), dan gaat het extra geld vanzelf op aan kosten. Maar goed, mijn vader had uitgelegd dat er een beslagvrije voet geldt. Ik snapte er niet veel van, maar gaf dit aan bij het UWV voor de betalingsregeling. Volgens hen kon ik €128 bruto per maand inlossen… De beslagvrije voet meegerekend. Terwijl mijn uitkering €904,- was sinds januari 2015. Toen hield ik netto weer €833,03 over, terwijl je nog steeds alle extra kosten hebt en je vaste lasten. Ik heb toen meerdere keren hierover gebeld, maar kreeg steeds het antwoord dat dit bedrag met inbegrip van de beslagvrije voet was.

Na toesturen screenshots houdt UWV zich wel aan de beslagvrije voet

En wat bleek? Toen het UWV (zie ook een stukje naar onder) mij in oktober 2016 geheel goedkeurde, kwam ik in de bijstand terecht. In eerste instantie zou de bijstand de aflossing van de schuld met het UWV regelen, wat natuurlijk niet het geval was. Uiteindelijk kwam er (uit mijn hoofd) eind 2017 eens bericht voor het hervatten van de betalingsregeling.

Ik ben toen zelf opzoek gegaan naar de belastingvrije voet. En natuurlijk, het bleek dat er WETTELIJK niets van mijn inkomen ingehouden mocht worden! Daar heb ik toen een screenshot van opgestuurd, met het bericht dat ik uit goede wil wel €10,- per maand af wilde lossen. Gingen ze niet akkoord, moest ik mijn advocaat hier ook maar voor inschakelen. Ik kreeg zonder slag of stoot een bericht dat het geaccepteerd was. Nou breekt toch mijn klomp. Het UWV mag blijkbaar in alles zijn gang gaan, en de wet geldt niet voor deze instantie.

Al 2 keer juridische hulp ingeschakeld voor het UWV

In het begin van de uitkering, wordt alles voor het eerst berekend. Helaas had mijn werkgever een fout gemaakt, en met terugwerkende kracht alles in orde gemaakt. Het heeft een jaar geduurd dat ik in de verkeerde functieschaal en loonschaal was ingedeeld. Ik hoorde dus meer te verdienen, dan ik dat laatste hele jaar gedaan heb. Ook op papier was dit geregeld.

Nu neemt het UWV het loon van het laatste hele gewerkte jaar om je uitkering van te berekenen. Maar, ondanks de papieren van mijn werkgever, wilden ze niet het loon nemen dat ik had verdient (dit was achteraf alsnog in orde gemaakt door de werkgever, dus ik had het later wel ontvangen). Ook de rechtsbijstandverzekering kreeg het niet voor elkaar.

Medewerkers van het UWV dreigden bij keuringen

In 2016 heb ik een advocaat in moeten schakelen voor het UWV. Zoals op de website te lezen is, werd ik ook na 2011 steeds zieker. Ik heb van alles geprobeerd met werken, wat iedere keer geheel aangepast werd aan mijn gezondheid. Maar doordat deze steeds verslechterde, moest ik het dan weer opgeven en wat anders zien te bedenken. Ik heb tussen 2011 en 2013 diverse keren een herkeuring aangevraagd.

Ook degene die mij begeleide vanuit een re-integratie project (rond 2014) raadde me dit aan, omdat zij zag dat het niet ging. Zelfs medewerkers van het UWV die bijvoorbeeld cursussen geven (ook rond 2014), hebben het me meerdere malen gevraagd omdat het niet ging. Maar, ik durfde het toen al niet meer; de laatste keuringsarts die ik had, bedreigde me. Of misschien niet direct, maar zo voelde het wel. Ze vertelde dat als ik nog eens een keuring aan zou vragen, ik waarschijnlijk goedgekeurd zou worden en maar eens naar een drilkamp moest voor sport e.d. … Dat kon ik natuurlijk niet! En goedgekeurd worden… Als ik normaal kon werken had ik nooit gestopt!

Na indienen bezwaar keurt het UWV je ineens 100% goed

Maar, toen ik het in 2015 helemaal niet meer kon, en mijn webwinkel moest verkopen (waarvan het werk ook geheel naar mijn kunnen was aangepast), zat er niets anders op dan toch een herkeuring aan te vragen. Ondertussen had ik wel ontdekt waarom ik steeds zieker was geworden, dus dat kon misschien helpen. Niet dus… Ten eerste weten de keuringsartsen er niets van, ten tweede was er nog veel schade niet duidelijk. De keuring veranderde niets.

Toen ben ik in bezwaar gegaan. Dan krijg je nog eens een keuring, maar dan door een andere keuringsarts. En wat algemeen bekend is, artsen dekken elkaar altijd, dus die zullen in de meeste gevallen niet laten blijken dat een collega zijn/haar werk niet goed heeft gedaan. Maar deze maakt het nog mooier; Terwijl er ondertussen al wel diagnoses bij waren gekomen, heeft deze arts er van gemaakt dat het alleen de somatische stoornis was (terwijl er al genoeg te zien was uit de resultaten van onderzoeken, zoals scans), en de rest doodleuk van tafel geveegd. Oja, en ik was 100% goedgekeurd. Hoe is het toch mogelijk dat ze zo te werk mogen gaan. Dus, sindsdien ben ik ook hiervoor bezig met een rechtszaak, die al 2 keer zo lang duurt dan het zou gaan duren.

Nu lopen er 2 rechtszaken door de medische missers van de huisarts

Door het bovenstaande dus ook 1 van mijn eisen in de rechtszaak tegen de huisarts dat ik niets meer met een uitkeringsinstantie te maken heb ik de toekomst. Zonder de fouten van de huisarts had ik hier ook niets mee te maken gehad, en ik bedank voor de ellende die daar steeds bijkomt.

Meerdere advocaten hebben te kennen gegeven dat dat hier in Nederland zo niet werkt. Je bent ziek, dus een uitkeringsinstantie betaald een deel. En dat hierover afspraken zijn te maken, zodat de vergoeding die je krijgt, er buiten wordt gelaten. Nou, te zien is dat het UWV de wettelijke regels aan zijn laars lapt. Ik heb er dan ook geheel geen vertrouwen in dat dit goed zou komen. En al zouden ze zich er wel aan houden, veranderen die regels wel weer in de toekomst, en dan heb je nog het nakijken.

Het eerste probleem is er daardoor al. De tegenpartij wilde een klein voorschot uitkeren. Maar, omdat het UWV mij eruit gegooid heeft, zit ik nu in de bijstand. Ondanks dat het voorschot een vergoeding is voor alle kosten die ik al gemaakt heb de afgelopen jaren (dus geld wat ik heb uit moeten geven vanwege mijn gezondheid door de fouten van de huisarts, geld waar ik recht op heb), moet ik dat grotendeels inleveren. Dat wordt verrekent met mijn uitkering.